Posted on જુલાઇ 19, 2012 by Swati
શું કરીશ જાણી ખરેખર કોણ ચાહે છે તને ?
તુંય જાણે છે નિરંતર કોણ ચાહે છે તને ?
તે છતાં કેવળ કરુણા-પ્રેમ વરસાવે સતત,
આ જગતમાં બોલ ઇશ્વર કોણ ચાહે છે તને ?
હા, ઘડી કે બે ઘડી જોવો કિનારા પર ગમે,
એ કહે હરપળ સમંદર કોણ ચાહે છે તને ?
ખૂબ માનીતો બધાનો તું શિખરથી ખીણ લગ,
પણ કદી જો ખાય ઠોકર કોણ ચાહે છે તને ?
નામ ઝળહળતું બધાના હોઠ પર રમતું છતાં,
જાય જો વીતી એ ઉંમર કોણ ચાહે છે તને ?
ને નથી જો કોઈ પણ હા ચાહતું જો ‘હર્ષ’ તો,
કૈંક જન્મોથી જીવનભર કોણ ચાહે છે તને ?
– હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ
Filed under: ગઝલ, હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ | Tagged: ઇશ્વર, ઉંમર, કૈંક જન્મોથી જીવનભર, કોણ ચાહે છે તને ?, ઠોકર, તુંય જાણે છે નિરંતર કોણ ચાહે છે તને ?, શું કરીશ જાણી ખરેખર કોણ ચાહે છે તને ?, સમંદર, હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ, Gazal, gujarati gazal, gujarati poetry | 2 Comments »
Posted on જુલાઇ 11, 2012 by Swati
સ્વપ્ન પણ કેવું બરોબર નીકળ્યું,
મારા ઘર સામે સરોવર નીકળ્યું !
શ્વાસ છે તો શિર પર આકાશ છે,
કેટલું કૌતુક મનોહર નીકળ્યું !
પુત્ર હીના જેવી દુનિયા એટલે,
આજ પણ મીઠું ઘરોઘર નીકળ્યું !
કલ્પના વચ્ચે ન જાણે શું હશે?
અર્થ વચ્ચે તો અગોચર નીકળ્યું !
જિંદગીના બોજને ઊંચકી લીધો,
હા, મરણ સાચું સહોદર નીકળ્યું !
–શ્યામ સાધુ
Filed under: શ્યામ સાધુ | Tagged: "ગઝલ" એટલે..., એક, ગઝલ, ગુજરાતી ગઝલ, Gazal, gujarati, gujarati gazal, gujarati poetry | 2 Comments »
Posted on એપ્રિલ 29, 2012 by Swati
પાર કરવાનો છે તોફાની મહાસાગર હવે,
ને બચ્યા છે શ્વાસમાં કેવળ અઢી અક્ષર હવે
જોજનો જેવું કશુંયે ક્યાં રહ્યું અંતર હવે,
આપણી વચ્ચેનું છેટું, જન્મજન્માંતર હવે
આ વળી, કેવા હિસાબો તેં કર્યાં સરભર હવે,
બહારથી દરિયો ને લાગું રણ નર્યો ભીતર હવે
હર પળે બસ, સાંભળું છું વાગતું જંતર હવે,
કે ખરેખર ઝંખના પ્રગટી હશે અંદર હવે
એક પરદેશીની માયા કેટલી મોંઘી પડી ?
થઇ ગયું હોવું ત્રિશંકુ, ના ધરા-અંબર હવે
કેટલું એકાંત? જ્યાં ખખડાટ અમથો પણ થતો,
શ્વાસ જેવા શ્વાસ પણ થંભી જતા પળભર હવે
દેહને છોડી જવાનું મન હજુ ‘મિસ્કીન’ ક્યાં ?
ને જીવું હર પળને એવું ક્યાં કશું અંદર હવે ?
– રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’
Filed under: ગઝલ, રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’ | Tagged: "ગઝલ" એટલે..., કોઈ શું કરે ? રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’, ગુજરાતી ગઝલ, Gazal, gujarati, gujarati gazal, gujarati poem, gujarati poetry, gujarati shayri, rajesh vyas - miskin, shayri | 5 Comments »
Posted on માર્ચ 15, 2012 by Swati
આવ જોઇ લઉં તને પણ છું હજી તો ભાનમાં
તુંય ઘા આપી શકે ! હમણા જ આવ્યું ધ્યાનમાં
હોય હિમ્મત આવ મસળી નાખ હું ઊભો જ છું
ઝેર શું રેડ્યા કરે છે પથ્થરોના કાનમાં
એક નોંધારી નદીના શ્વાસ પર છૂરો મૂકી
લઇ લીધા છે એમણે સાતેય દરીયા બાનમાં
બે’ક પંખી, બે’ક ટહુકા, એક હળવું ઝાપટું
ઝાડ શું માગી શકે બીજું તો કંઇ વરદાનમાં ?
મેજ,બારી,બારણા ધૂણવા જ માંડે આ ક્ષણે
કોલસાનું કાળજું પલટાય જો લોબાનમાં
– ચંદ્રેશ મકવાણા
Filed under: ગઝલ, ચંદ્રેશ મકવાણા | Tagged: આ અવાજોના દલાલો, આવ જોઇ લઉં, એ જ બીકે, એક, કંઠ પણ, કાપી ન લે, કોયલ ગાય છે, ગુજરાતી, ગુજરાતી ગઝલ, ચંદ્રેશ. મકવાણા, છું હજી તો, જ આવ્યું, તને પણ, તું ય સાથે આવે, તુંય ઘા આપી શકે !, ધ્યાનમાં, ભાનમાં, વેરાનમાં, હમણા, gujarati gazal, Gujaratigazal.wordpress | 6 Comments »
Posted on ફેબ્રુવારી 26, 2012 by Swati
હોય તું અન્યત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું
તું લખે છે પત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું !
હોય તારા નામનાં ઘેરાયેલાં કંઇ વાદળો
હોય એવું છત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું !
શ્વાસમાં આવીને ઊતરી જઇ અને નાભિ મહીં
ધબકતું સર્વત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું !
ક્યાં રહું ને ક્યાં વસાવું ગામ કંઇ નક્કી નહીં
અત્ર અથવા તત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું !
તું અને તે આ અને પેલું બધું અંદર ઘૂમે
થઇ અને એકત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું !
– ભરત વિંઝુડા
Filed under: ગઝલ, ભરત વિંઝુડા | Tagged: ! હોય તારા નામનાં, અંદર ઘૂમે થઇ, ઊતરી જઇ, એકત્ર ત્યારે, ગુજરાતી ગઝલ, ઘેરાયેલાં કંઇ વાદળો, તું લખે છે પત્ર, ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું, ધબકતું સર્વત્ર, નાભિ મહીં, ભરત વિંઝુડા, શ્વાસમાં આવીને, હોય તું અન્યત્ર, bharat vinzuda, gujarati gazal, gujaratigazal.wordpress.com | 5 Comments »
Posted on ફેબ્રુવારી 24, 2012 by Swati
એ જ ભણકારા સતત સંભળાય કોઈ શું કરે ?
આપમેળે દ્વાર ખુલી જાય કોઈ શું કરે ?
એ પછી સઘળું ભૂલાતું જાય કોઈ શું કરે ?
કે જો અરીસામાં ય એ દેખાય કોઈ શું કરે ?
જળપરીની વારતાથી છેક ઉપનિષદ સુધી
એક આ મનને ન ગોઠે ક્યાંય કોઈ શું કરે ?
કોઈ આવીને અચાનક કેંદ્રબિંદુ થઈ ગયું
ને એ જ છે આકાશનો પર્યાય કોઈ શું કરે ?
ક્યાંક કોઈ રાહ જોતું એ જ સંગાથે સતત
ને એ જ પાછળ દોડતું દેખાય કોઈ શું કરે ?
– રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’
(સંગ્રહ – ‘છોડીને આવ તું’)
Filed under: ગઝલ, રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’ | Tagged: એ જ ભણકારા સતત સંભળાય, કોઈ શું કરે ? રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’, ગુજરાતી ગઝલ, છોડીને આવ તું, રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’, gujarati gazal | 7 Comments »
Posted on ઓક્ટોબર 23, 2011 by Swati
તારી સુંદરતાને કોઈ ડાઘ લાગી જાય નહીં
તું બહુ માસુમ મુલાયમ છે, તને સ્પર્શાય નહીં !
તું નજીક આવી અને બોલે કે કંઈ બોલાય નહીં
અર્થ એનો એ જ છે કે વાત પૂરી થાય નહીં !
કોઈ આવીને પૂછે કે શું થયું તો શું કહું
જે તને સમજાય છે એ કોઈને સમજાય નહીં !
આવ, કોઈ ઘર બનાવીને રહીએ કે અહીં
પંખીઓ માળો કરે છે તે વિષય ચર્ચાય નહીં !
વાહનો ટકરાય છે તે માર્ગ ઉપર માણસો
આવ જા કરતાં રહે પણ એ રીતે અથડાય નહીં !
પળ પછી પળ, દિન પછી દિન વીતતાં હોવાં છતાં
આપણી પાસે નથી ને આ સમય જીવાય નહીં !
– ભરત વિંઝુડા
સાભાર : ‘તને બોલાવું‘ પરથી કવિની એક અપ્રગટ રચના
Filed under: ગઝલ, ભરત વિંઝુડા | Tagged: કોઈ ડાઘ, ગુજરાતી ગઝલ, તને બોલાવું, તારી સુંદરતાને, નહીં, ભરત વિંઝુડા, લાગી જાય, gujarati gazal | 7 Comments »
Posted on માર્ચ 24, 2011 by Manthan Bhavsar
અચાનક કોણ જાણે યાદ કેવી વાત આવી ગઇ
દિવસ હોવા છતાં આંખોમાં માઝમ રાત આવી ગઇ
મળી કેવો ગયો ઉત્સાહ એ આશ્ચર્યથી ‘ઘાયલ’
ફરીથી જીવવાની જીવમાં તાકાત આવી ગઇ
ગાગર મહીં ઘૂઘવાતો સાગર થઇ શકું છું
સંસારમાં રહીને શાયર થઇ શકું છું
નહીં જેવો તોયે ઇશ્વર તારો જ અંશ છું હું
હું પણ અનેક રૂપે હાજર થઇ શકું છું
અમૃતથી હોઠ સહુના એઠા કરી શકું છું,
મૃત્યુના હાથ પળમાં હેઠા કરી શકું છું;
આ મારી શાયરી તો સંજીવની છે ‘ઘાયલ’
શાયર છું પાળિયા ને બેઠા કરી શકું છું.
નથી સામાન્ય આસવનો વિરલ રસનો કળશ છું હું
મથું છું હરપળે હળવો થવા મબલખ વિવશ છું હું
કાંઇ કહેવાય ના ક્યારે કયો પુરુષાર્થ અજમાવું
હજી જનમ્યો નથી એવા ભગીરથની ધગશ છું હું
અમૃત ઘાયલ
23.039574
72.566020
Filed under: ‘ઘાયલ’ | Tagged: મળી કેવો ગયો ઉત્સાહ એ આશ્ચર્યથી ‘ઘાયલ’, G, ghayal, gujarati gazal | 3 Comments »
Posted on માર્ચ 6, 2011 by Swati
નર્સનાં સફેદ વસ્ત્રો જેવી કડક શાંતિમાં
ભયભીત પાંખોનો ફફડાટ કરચલીઓ પાડે છે,
તૂટેલા મિજાગરા પર પવન લટકે છે.
જીર્ણ વસ્ત્રની જેમ તડકો ફસકી પડ્યો છે.
પડખું ફેરવી ગયેલા રસ્તા પર વૃક્ષો
શિથિલ થઈને પડ્યાં છે.
ક્યાંકથી જળ ટપકવાનો અવાજ સંભળાય છે.
બખોલમાં બે ઝીણી ઝીણી આંખો તગતગે છે.
તૂટેલી ડાળ પર કળીઓ ખીલું ખીલું થઈ રહી છે.
દૂર ખાબોચિયામાં બાળક છબછબિયાં કરી રહ્યું છે.
ડહોળયેલી નદીને કાંઠે એક વૃદ્ધ ઊભો છે.
એની આંખોમાં લાચારી નથી, આશા નથી,
કેવળ એક પ્રશ્ન છે :
આજે જો ઇશ્વર સામો મળે તો પૂછવા માટે –
‘સયુજા સખા’નો અર્થ.
– જયા મહેતા
Filed under: અછાંદસ, જયા મહેતા | Tagged: કડક, જયા મહેતા, જેવી, નર્સનાં, વાવાઝોડા પછીની સવારે, શાંતિમાં, સફેદ વસ્ત્રો, gujarati gazal, jaya mehta, pachhi ni, savare, vavajhoda | 3 Comments »
Posted on માર્ચ 1, 2011 by Swati
કોઇ શબદ આવે આ રમતો રે,
કોઈ શબદ આવે મનગમતો,
મહામૌનના શિખર શિખરથી
સૂરજ નમતો નમતો રે-
કોઇ શબદ આવે આ રમતો
એક શબદ હૈયે ઝીલું ને
હોઠ કરી દઉં બંધ,
માથું ઢાળી રહું અઢેલી
આ આકાશી કંધ :
શબદ ઊગે હું શમતો રે –
કોઈ શબદ આવે આ રમતો.
ઝાંખો ઝાંખો દિવસ બન્યો ને
પાંખી પાંખી રાત,
પગલે પગલે પડી રહી આ
બીબે બીજી ભાત
ભાંગ્યા ભેદભરમ તો રે,
કોઈ શબદ આવે આ રમતો.
પિંડ મહીં આકાર ધરે
પળ પળ ગુંજરતો પિંડ,
માંસલ સાજ પરે આ કોની
અમી ટપકતી મીંડ !
શો સરસ સરસ રસ ઝમતો રે,
કોઈ શબદ આવે આ રમતો.
– મકરન્દ દવે
Filed under: કવિતા, ગીત, મકરન્દ દવે | Tagged: આ રમતો રે, આવે, કોઇ શબદ, ઝાંખો ઝાંખો, દિવસ બન્યો, પાંખી પાંખી રાત, મકરન્દ દવે, મહામૌનના, શબદ, શબદ – મકરન્દ દવે, શિખર, gujarati gazal, shabad | 5 Comments »
Posted on ફેબ્રુવારી 1, 2011 by Swati
નર્યું પાણી જ મારા દર્દનો ઉપચાર લાગે છે,
રડી લઉં છું, મને જ્યારે હૃદય પર ભાર લાગે છે.
દિવસ તો જિંદગીના આંખ મીચીને કપાયા પણ,
ઉઘાડી આંખથી રાતો કપાતાં વાર લાગે છે.
મને બેસી જવા કહે છે, ઊઠે છે દર્દ જ્યાં દિલમાં,
હૃદયમાં દર્દ-રૂપે દર્દનો દેનાર લાગે છે.
હૃદયની આશને ઓ તોડનારા ! આટલું સાંભળ,
કમળ આ માનસરમાં ફક્ત એક જ વાર લાગે છે.
રુદનની ભીખ માગે છે પ્રસંગો જિંદગાનીના,
કરું છું દાન તેને જે મને હકદાર લાગે છે.
સનાતન રૂપ મારી કલ્પનામાં પણ નહીં આવ્યું,
જીવન કવિતા ! મને તું બુદ્ધિનો વ્યાપાર લાગે છે.
‘ગની’ વીતેલ જીવનનાં સ્મરણ તાજાં થયાં આજે,
ફરી ખખડાવતું કોઈ હૃદયનાં દ્વાર લાગે છે.
– ‘ગની’ દહીંવાલા
Filed under: ગની દહીંવાલા, ગુજરાતી શાયરી, શાયરી | Tagged: ઉપચાર, ગઝલ, ગની દહીંવાલા, ગુજરાતી ગઝલ, જ, દર્દ-રૂપે, દર્દનો, દેનાર, નર્યું, પાણી, મારા દર્દનો, હૃદયમાં, Gazal, gujarati gazal | 15 Comments »
Posted on જાન્યુઆરી 29, 2011 by Swati
થથરી ઊઠી હવા, ઝાડનાં થથરી ઊઠ્યાં પાંદ
થર થર કાંપે તલાવડી ને તલાવડીમાં ચાંદ !
મોડે લગ ઊંઘે અજવાળું ઓઢીને અંધાર
મોં-માથે, પંખી પણ ખોલે મોડી પાંખ લગાર ;
લાંબી- પ્હોળી રજાઈ રાતે તનને ટૂંકી પડે
માની સોડ ઢબૂર્યું બાળક ઓઢણ ખસતાં રડે ;
કાતર ચાલેમ લાંબા પટના તડકાઓ કતરાય
રાત ધીમે દળતી ઘંટી શી લાંબે રાગે ગાય !
નીકળ્યો ફરવા સડકે ઊભી શ્વેત ઘરોની હાર
નાવ બચી ટકરાતી સ્હેજમાં ઍન્ટાર્કટિકને પ્હાડ !
– જયન્ત પાઠક
Filed under: ગઝલ, ગુજરાતી શાયરી, જયન્ત પાઠક | Tagged: અજવાળું, ઍન્ટાર્કટિક, ઓઢીને અંધાર, કતરાય, ઘરોની હાર, ચાંદ, જયન્ત પાઠક, ઢબૂર્યું, તડકાઓ, તલાવડી, થથરી ઊઠી, પ્હાડ, શિયાળે, શ્વેત, Gazal, gujarati gazal, jayant pathak, shiyale, winter | 4 Comments »
Posted on જાન્યુઆરી 26, 2011 by Swati
હમણાં કશું લખાતું નથી એવું કેમ છે ?
ખુદને મળી શકાતું નથી એવું કેમ છે ?
ઝાકળની જેમ ક્ષણમાં ઊડી જઈશ હું છતાં
એ ફૂલને અડાતું નથી એવું કેમ છે ?
રાખી શકું છું સૂર્યમુખી જેવી દૂરતા
ને તો ય ત્યાં ટકાતું નથી એવું કેમ છે ?
એની નજીક વર્ષો લગોલગ રહીને પણ
અંતર હજુ મપાતું નથી એવું કેમ છે ?
પાણીની જેમ સરકી જવું છે, ખબર છતાં
એની ગલી વળાતું નથી એવું કેમ છે ?
બસ આંસુ આંખમાંથી વહેતા મૂકી શકું
ના પૂછ કે હસાતું નથી એવું કેમ છે ?
– મેગી અસનાની
Filed under: કવિ/કવિયત્રી, ગઝલ, મેગી અસનાની | Tagged: ઊડી જઈશ હું છતાં, એવું કેમ છે ?, જેમ ક્ષણમાં, ઝાકળની, ફૂલને અડાતું, મેગી અસનાની, સૂર્યમુખી, Gazal, gujarati gazal, Megi Asnani | 8 Comments »
Posted on ઓક્ટોબર 6, 2010 by Manthan Bhavsar
આનંદની ઉજવણી ફરી એકવાર…. ૩ જી ઓગસ્ટ… ૪૭૭ પોસ્ટ્સ… અને ૪,૦૦,૦૦૦ મુલાકાતીઓ… મિત્રો, આટલો બહોળો સાથ આપવા બદલ ખૂબ ખૂબ આભાર… ગરવી ગુજરાતી ભાષાના ગર્વીલા પ્રેમી તરીકે આપનું આ બ્લોગ પર હમેશા સ્વાગત છે… અને હજી તો કૈં કેટલીયે રચનાઓને આપ સુધી પહોંચાડવી છે… મને ગમે છે એને તમારી સાથે વહેંચવું છે… મળતા રહીશું ગુજરાતી ગઝલના આ મજાના પ્લેટફોર્મ પર…
23.039574
72.566020
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: gujarati gazal, Gujarati language, gujarati poem, gujarati poetry, gujarati shayri, India | 2 Comments »
Posted on સપ્ટેમ્બર 4, 2010 by Manthan Bhavsar
પર્વતને નામે પથ્થર દરિયાને નામે પાણી,
’ઈર્શાદ’ આપણે તો ઈશ્વરને નામે વાણી.
આંસુ ઉપર આ કોના નખની થઈ નિશાની ?
ઈચ્છાને હાથ-પગ છે એ વાત આજે જાણી.
આ શ્વાસની રમતમાં હારી ગયો છું તો પણ,
મારા ઘરે પધારો ઓ ગંજીપાની રાણી.
ક્યારેક કાચ સામે ક્યારેક સાચ સામે,
થાકી જવાનું કાયમ તલવાર તાણી-તાણી.
થાકી જવાનું કાયમ તલવાર તાણી-તાણી,
’ઈર્શાદ’ આપણે તો ઈશ્વરને નામે વાણી.
-ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’
23.039574
72.566020
Filed under: ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’ | Tagged: ગઝલ, ગુજરાતી ગઝલ, ચિનુ મોદી ‘ઈર્શાદ’, પર્વતને નામે પથ્થર દરિયાને નામે પાણી, Gazal, gujarati gazal, gujarati poetry | 10 Comments »
Posted on મે 27, 2010 by Swati
‘મળશું’ નામે એક મહેલનો વણઉકલ્યો છે ભેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?
અલગ અલગ બે અંધારામાં તમે કરો છો કેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?
નિત નવા ઉમંગો માગી, મેઘધનુષી રંગો માગી,
તમે થઈ ગયા ચૂપ
રંગો સઘળા લાવું ક્યાંથી, ખાલી હાથે આવું ક્યાંથી,
ક્યાંથી ચીતરું રૂપ ?
રંગો સઘળા ભેગા થઈને વ્યક્ત કરે છે ખેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?
અલગ અલગ બે અંધારામાં તમે કરો છો કેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?
ક્ષણના તારેતાર ઉપર પણ, ઈચ્છાઓના દ્વાર ઉપર પણ,
મારી દીધી સાંકળ
યુગો યુગોથી ખૂલવા કરતી ‘હોવું’ નામે બોતલ ઉપર,
વાસી દીધું ઢાંકણ.
રસ્તા, શેરી, ગામ-ગલીનો ઊડતો લાગ્યો છેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?
અલગ અલગ બે અંધારામાં તમે કરો છો કેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?
– અનિલ ચાવડા
0.000000
0.000000
Filed under: અનિલ ચાવડા, કવિ/કવિયત્રી, કવિતા, ગીત | Tagged: "ગઝલ" એટલે..., ‘મળશું’ નામે એક મહેલનો વણઉકલ્યો છે ભેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?, અનિલ ચાવડા, મળવા આવું ક્યાંથી ?, gujarati gazal, gujarati poem, gujarati poetry, gujarati shayri | 3 Comments »
Posted on મે 21, 2010 by Swati
પાંપણોને સહેજ ઢળવાનું કહો.
સ્વપ્નને ક્યારેક ફળવાનું કહો.
ચોકમાં આવીને મળવાનું કહો
લાગણીઓને પલળવાનું કહો.
દર્પણોમાંથી નીકળવાનું કહો
આ પ્રતિબિંબોને છળવાનું કહો.
લો સપાટી પર બરફ જામી રહ્યો
આ સમુદ્રોને ઉકળવાનું કહો.
સાંજ પડવાની પ્રતિક્ષા છે બધે
હા કહો, સૂરજને ઢળવાનું કહો.
ભાર ઝાકળનો કળીની પાંપણે
પથ્થરોને પણ પલળવાનું કહો.
ભસ્મ પણ ઊડી ગઈ મૃતદેહની
આ પવનને પાછા વળવાનું કહો.
પૃથ્વીને ઘેરીને બેઠી ક્યારની
આ અમાસોને પ્રજળવાનું કહો.
મૌન કે વાણીને ‘આદિલ’ છેવટે
જે અકળ છે એને કળવાનું કહો.
– આદિલ મન્સુરી
0.000000
0.000000
Filed under: આદિલ મનસુરી | Tagged: આદિલ મન્સુરી, ઢળવાનું કહો, પાંપણોને સહેજ ઢળવાનું કહો., વાસ્તવિક્તા, gujarati gazal, gujarati poem, gujarati poetry, sahitya, shayri | 1 Comment »
Posted on એપ્રિલ 24, 2010 by Manthan Bhavsar
મોહતાજ ના કશાનો હતો કોણ માનશે?
મારો ય એક જમાનો હતો કોણ માનશે?
ડાહ્યો ગણી રહ્યું છે જગત જેને આજકાલ,
એ આપનો દિવાનો હતો કોણ માનશે?
તોબા કર્યા વિના કદી પીતો નથી શરાબ,
આ જીવ ભક્ત છાનો હતો, કોણ માનશે?
માની રહ્યો છે જેને જમાનો જીવન-મરણ,
ઝગડો એ હા ને ના નો હતો કોણ માનશે?
હસવાનો આજે મેં જે અભિનય કર્યો હતો,
આઘાત દુર્દશાનો હતો, કોણ માનશે?
‘રૂસવા’ કે જે શરાબી મનાતો રહ્યો સદા,
માણસ બહુ મઝાનો હતો, કોણ માનશે?
રૂસવા મઝલુમી
ફરમાઈશ કરનાર : સંજય પંડ્યા
23.039574
72.566020
Filed under: રૂસવા મઝલુમી | Tagged: મારો ય એક જમાનો હતો કોણ માનશે?, રૂસવા મઝલુમી, gujarati gazal, Rushwa Majlumi | 11 Comments »
Posted on એપ્રિલ 6, 2010 by Manthan Bhavsar
ખોબો ભરીને અમે એટલું હસ્યાં
કે કૂવો ભરીને અમે રોઈ પડ્યાં.
ખટમીઠાં સપનાઓ ભૂરાં ભૂરાં
કુંવારા સોળ વરસ તૂરાં તૂરાં
અમે ધુમ્મસના દરિયામાં એવાં ડૂબ્યાં.
કે હોડી-ખડક થઈ અમને નડ્યાં.
ક્યાં છે વીંટી અને કયાં છે રૂમાલ?
ઝૂરવા કે જીવવાનો ક્યાં છે સવાલ?
કૂવો ભરીને અમે એટલું રડ્યાં
કે ખોબો ભરીને અમે મોહી પડ્યાં.
-જગદીશ જોષી
ફરમાઈશ કરનાર : રીન્કુ
સ્વરાંકન માનો : રણકાર.કોમ
23.039574
72.566020
Filed under: જગદીશ જોષી | Tagged: ખોબો ભરીને અમે એટલું હસ્યાં કે કૂવો ભરીને અમે રોઈ પડ્યાં.જગદીશ જોષી, ગઝલ, ગુજરાતી ગઝલ, જગદીશ જોષી, Gazal, gujarati, gujarati gazal, Jagdish Joshi, kavita, khobo bhari ne ame etlu, sahitya | 8 Comments »
Posted on ડિસેમ્બર 7, 2009 by Manthan Bhavsar
પરિચિત છું છતાંયે દૂર ખૂણામાં ઉભેલો છું,
મને શું ઓળખે લોકો સમય વીતી ચુકેલો છું.
તિરસ્કારો અભિમાની ગણીને યોગ્ય એ ક્યાં છે?
મનાવી લેશો હું તોય ગણતરીથી રૂઠેલો છું.
ના કોઈ નોંધ ના ઉલ્લેખ મારો થાય કિસ્મત છે,
મુગટની જેમ ક્યારેક મસ્તકે હું પણ રહેલો છું.
ઉપેક્ષાઓ જમાનાની સહી હસતે મુખે ‘અબ્બાસ’,
રહ્યું છે શીશ અણનમ પણ કમરથી તો ઝુકેલો છું.
– ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’
આ રચના ને અહી “રણકાર” પર માણો
Filed under: ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’ | Tagged: ગુલામ અબ્બાસ ‘નાશાદ’, દુઃખ, પરિચિત છું છતાંયે દૂર ખૂણામાં ઉભેલો છું, વાસ્તવિક્તા, સંબંધ...., હ્રદય, gujarati gazal, gujarati poem, gujarati poetry, gujarati shayri | 4 Comments »
Posted on ડિસેમ્બર 4, 2009 by Swati
જુઓ કે પથ્થરોમાં શિલ્પ કોતરાયું છે ,
તમે ગયા છો , તમારાથી ક્યાં જવાયું છે ?
હું મારા વક્ષમાં વરસાદ જેમ આવ્યો છું ,
હોઠમાં ગીતનું ખાબોચિયું ભરાયું છે .
પતંગિયાથી છવાઈ ગઈ છે ટેકરીઓ ,
પડે સવાર એ રીતે હસી પડાયું છે .
બની છે આજ તો શણગાર મારો અમરેલી ,
કર્યું તેં વ્હાલ તો સુંદર બની જવાયું છે .
ચાલ ચરણોને પંખીઓ બની જવા દઈએ ,
એક આકાશ છે , જે ઘાસમાં છવાયું છે.
– રમેશ પારેખ
Filed under: રમેશ પારેખ | Tagged: જુઓ કે પથ્થરોમાં શિલ્પ કોતરાયું છે, તમારાથી ક્યાં જવાયું છે ?, તમે ગયા છો, પડે સવાર એ રીતે હસી પડાયું છે ., પતંગિયાથી છવાઈ ગઈ છે ટેકરીઓ, હું મારા વક્ષમાં વરસાદ જેમ આવ્યો છું, હોઠમાં ગીતનું ખાબોચિયું ભરાયું છે ., gujarati gazal, sahitya, shayri, unknown, varsadi gujarati gazal, varsadi gujarati poem | Leave a comment »
Posted on ડિસેમ્બર 1, 2009 by Manthan Bhavsar
જાતની સાથે જ સોબત થઇ ગઇ
એકલા રહેવાની આદત થઇ ગઇ
એક આંસુ કો’કનું લૂછી દીધું
જો ખુદા કેવી ઇબાદત થઈ ગઈ
આયના સામે કશા કારણ વગર
આજ બસ મારે અદાવત થઇ ગઇ
શબ્દ ખુલ્લે આમ વહેંચ્યો છે બધે
કેવડી મોટી સખાવત થઇ ગઇ
એમણે પીડા વિશે પૂછ્યા પછી
કેટલી પીડામાં રાહત થઈ ગઈ
કાલ મન ઉજજડ હતું પણ આજ તો
કૈંક સ્મરણની વસાહત થઇ ગઇ
– ઉર્વીશ વસાવડા
Filed under: ઊર્વીશ વસાવડા | Tagged: " એનુ નામ પ્રેમ છે ", "ગઝલ" એટલે..., ઉર્વીશ વસાવડા, જાતની સાથે જ સોબત થઇ ગઇ, gujarati gazal, gujarati poem, gujarati poetry, gujarati shayri, sahitya, shayri | 8 Comments »
Posted on સપ્ટેમ્બર 22, 2009 by Manthan Bhavsar
એક એક ડગલું ભરાતું જાય છે, આ રસ્તો કપાતો જાય છે. સમરસિયા મિત્રોના પગલા પણ સાથે જ ચાલતા જાય છે. અને આ નિરવ પગલા તરફ દ્રષ્ટિ કરતા ગઈકાલે રાત્રે સુખદ આશ્ચર્યનો ઉછાળો આવ્યો કે અહીં પગલાની છાપ ૨,૦૦,૦૦૦ નો આંકડો પાર કરી ચૂકી હતી…!
ગર્વ છે મને તમારા સૌના સાથ – મુલાકાતથી. એક પ્રયત્ન મેં કર્યો હતો કે મારી ઉંમરના વર્ગને ગુજરાતી સાહિત્યમાં રસ પડે. તે માટે બનાવ્યો બ્લૉગ… અને મને જે ગમ્યું તે લગભગ બધાને ગમશે એ માનીને અહીં પોસ્ટીંગ ચાલુ રાખ્યુ… અને આજે મારી પોતાની આગળ એ સાબિત કરવામાં હું સફળ થઈ રહ્યો છું કે રચનાઓ નવી હોય કે જુની, સિધ્ધકવિની હોય કે નવોદિતોની. મારો ખજાનો તો સાહિત્યના આ વિશાળ સાગરમાંથી વીણેલા મોતીઓથી સમૃદ્ધ થતો જ જાય છે. ચારસોથી વધુ પોસ્ટ અને બે લાખથી વધુ મુલાકાતીઓ મારા આ ખજાનાને અણમૂલ બનાવે છે…
તે અદભુત પળ નો ફોટો
Filed under: સમાચાર | Tagged: વધુ અક મુકામ..., ૨ લાખ નો આંકડો, gujarati gazal | 10 Comments »
Posted on ઓગસ્ટ 20, 2009 by Manthan Bhavsar
અડચણ નડે કદીક, કદી માર્ગ પણ નડે
પહેલાં તરસ નડે ને પછીથી ઝરણ નડે
નકશાઓ, સીમાચિહ્ન, ત્રિભેટા તો ઠીક છે
પગલાં નડે છે અન્યનાં, ખુદના ચરણ નડે
પડદા ઉપરના ચિત્રની પૂજા બહુ કરી
દર્શનની છે શરત કે પ્રથમ આવરણ નડે
તારી શકે છે સત્ય ફક્ત શોધનારને
છે શક્ય, તુજને હે અનુગામી! રટણ નડે
તરવું જો હો, તણખલું કદી ક્યાં દૂર હતું?
બાંધેલ બોજ જેવું મને શાણપણ નડે
લીટીની વચ્ચે મર્મ જડ્યો માંડ, બાકી તો-
ભાષા સમજવા જાઉં અને વ્યાકરણ નડે
શું ભેદ? આખું વિશ્વ વિરોધી બને અગર
શું ભેદ? આખા વિશ્વમાં એકાદ જણ નડે
માગે ઊતરતો ઢાળ સતત આપણી ગતિ
સમજી શકાય, કે પછી મેદાન પણ નડે
નડતરનું હોવું એ બહુ સાપેક્ષ ચીજ છે
આગળ વધી જવાનું નિરંતર વલણ નડે
– રઈશ મનીઆર
સૌજન્ય : ગુંજારવ
Filed under: રઈશ મનીયાર | Tagged: અડચણ નડે કદીક, કદી માર્ગ પણ નડે, રઈશ મનીઆર, Gazal, gujarati gazal, gujarati poem | 10 Comments »
Posted on ઓગસ્ટ 14, 2009 by Swati
ભીંતો ભીજાય એય સ્હેવાતું જાય
પણ ભીનું ગગન કેમ લુછું ?
પાનીઓમાં ફૂટે છે ઝાંઝરિયા પ્હાડ
સખી ચાલું તો કેમ કરી ચાલું ?
મુઠ્ઠીમાં મ્હોરેલા ધુમ્મસિયા ઓરતા
મેલું મેલું ને ફરી ઝાલું.
પડછાયા આવીને પૂછ્યા કરે છે
એવું પાસે બેસો તો કાંક પૂછું…
બળબળતા સૂરજને આંગળી અડાડું
ને ઝરણું બનીને દડી જાય ;
હળવો એક સાદ સૂના ફળિયે દેતામાં બળ્યા
શ્વાસોના નામ પડી જાય.
અડતામાં ઓરમાયા લાગેલા આભલાને
શોષાતે કંઠ છેલ ચૂસું …..
– મધુકાન્ત ‘ કલ્પિત ’
Filed under: મધુકાન્ત ‘ કલ્પિત ’ | Tagged: પાસે બેસો તો કાંક પૂછું..., મધુકાન્ત ‘ કલ્પિત ’, gujarati gazal, gujarati poem, gujarati poetry, gujarati shayri, gujaratigazal.in | 2 Comments »
"ગુજરાતી ગઝલ™" 