Posted on જુલાઇ 7, 2025 by Swati
એવું કૈં કરીએ કે આપણ એકબીજાને ગમીએ !
હાથ હાથમાં આપી, સાથે હૈયું પણ સેરવીએ,
ભૂલચૂકને ભાતીગળ રંગોળીમાં ફેરવીએ !
શા માટે રઢિયાળી રાતે એકલ એકલ ભમીએ ?
દાઝ ચડે એવી કે આપણ એ બ્હાને પણ મળીએ
ગોફણમાં ચાંદો ઘાલી હું ફેકું તારે ફળીયે
સામેસામી તાલી દઈદઈ રસબસ રાસે રમીએ !
એવું કૈં કરીએ કે આપણ એકબીજાને ગમીએ !
– રમેશ પારેખ
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Leave a comment »
Posted on જૂન 11, 2025 by Swati
ગીતા પર હાથ રાખીને કહું છું, ‘હું મજામાં છું’
સમયને માન આપીને કહું છું, ‘હું મજામાં છું.’
મળે જો કોઈ ઓચિંતું અને એ ‘શું થયું’ પૂછે,
તરત એ વાત કાપીને કહું છું, ‘હું મજામાં છું.’
મજામાં છો તમે એવો દિલાસો હું મને આપું,
પછી તો રાત જાગીને કહું છું, ‘હું મજામાં છું.’
‘નથી ગમતું, નથી ગમતું’ સતત એવું કહે ત્યારે,
સ્વયંને આંખ કાઢીને કહું છું, ‘હું મજામાં છું.’
મજામાં રહી શકાતું હોય છે જો ગાંઠ વાળો તો
હું એવી ગાંઠ વાળીને કહું છું, ‘હું મજામાં છું.’
– પારુલ ખખ્ખર
Filed under: અનામી - UNKNOWN, કવિ/કવિયત્રી | Leave a comment »
Posted on જૂન 10, 2025 by Swati
હવેથી એક પણ સપનું ઘડે નહીં,
જરા સમજાવ આંખોને ! રડે નહીં.
ખબર નહીં આ પવનને વેર શું છે ?
તને અડક્યા પછી અમને અડે નહીં !
જરા શરમાળ છે પીડા અમારી,
અમસ્તી એમ એ નજરે ચડે નહીં.
વધે તો આંખ કે દિલમાં રહે બસ,
તરસ ક્યારેય દરિયામાં પડે નહીં !
ખરેખર ક્યાંય ખોવાયું નથી એ,
ઘણું શોધ્યાં પછી પણ જે જડે નહીં.
Filed under: અનામી - UNKNOWN, કવિ/કવિયત્રી, ડૉ. મનોજ જોશી | Leave a comment »
Posted on જૂન 9, 2025 by Swati
ચાલ, હવે પડછાયા છોડી જીવીએ થોડું અંગત અંગત,
ટોળાનો પરિવેષ મૂકી વિસ્તરીએ થોડું અંગત અંગત.
ખાલીપાનો દરિયો ઘૂઘવે આંખોના ઊંડા કોતરમાં,
જામ દરદના ભરતાં ભરતાં ડૂબીએ થોડું અંગત અંગત.
ફૂલોની રંગત છે આજે, રેશમ જેવી મહેક હવાની,
કાંટાનો વિસ્તાર ભૂલીને ફરીએ થોડું અંગત અંગત.
ચારે બાજુ દર્પણ મૂક્યાં, ચારે બાજુ ચહેરાઓ છે,
મહોરાં-બુરખા ઓઢી લઈને ભૂલીએ થોડું અંગત અંગત.
મૃગજળનો વિસ્તાર ભલે ને ‘તું’ ને ‘હું’ની આજુબાજુ,
પણ વરસાદી મોસમ જેવું મળીએ થોડું અંગત અંગત.
– પ્રફુલ્લા વોરા
Filed under: અનામી - UNKNOWN, કવિ/કવિયત્રી | Leave a comment »
Posted on જૂન 8, 2025 by Swati
જાગ જો જાગી શકે
તાગ જો તાગી શકે
આપવા આતુર છે એ
માગ જો માગી શકે
કેદ છે આખું જગત
ભાગ જો ભાગી શકે
સ્વપ્નનો ઢગલો થયો
દાગ જો દાગી શકે
ખુશ નથી તો શું થયું?
લાગ જો લાગી શકે
બહાર ભીતર એક છે
તાગ જો તાગી શકે
– હેમંત પુણેકર
Filed under: અનામી - UNKNOWN, કવિ/કવિયત્રી, હેમંત પૂણેકર | Leave a comment »
Posted on જૂન 7, 2025 by Swati
માણસ જેવો માણસ ક્ષણમાં ધુમાડો થઈ જાય એ કંઈ જેવી તેવી વાત નથી,
ઘરઘર રમતાં પળમાં કોઈ પૂર્વજ થઈ પૂજાય એ કંઈ જેવી તેવી વાત નથી.
વીતી પળના પડછાયાને પકડી રાખે ફ્રેમ,
કાચ નદીને પેલે કાંઠે કંકુ, કંકણ, પ્રેમ.
તારીખિયાને કોઈ પાને સૂરજ અટકી જાય એ કંઈ જેવી તેવી વાત નથી.
હથેળીઓની વચ્ચે એના ગુંજ્યા કરશે પડઘા,
હૂંફાળા એ સ્પર્શ ત્વચાથી શ્વાસ જાય કે અળગા.
ઘડી પહેલાં જે ઘર કહેવાતું દીવાલો કહેવાય એ કંઈ જેવી તેવી વાત નથી.
સૂરજનો અજવાસ ગોખમાં દીવો થઈને થરકે,
સ્તબ્ધ ઊભેલી રેતશીશીમાં રેત હવે નહીં સરકે.
પાંપણ ઉપર દર્પણ જેમ જ ઘટનાઓ તરડાય એ કંઈ જેવી તેવી વાત નથી.
– સંદીપ ભાટિયા
Filed under: અનામી - UNKNOWN, સંદીપ ભાટિયા | Leave a comment »
Posted on મે 18, 2025 by Swati
દર્દો સાંભળનારા હો તો ચારેબાજુ રાજીપો છે,
હોંકારો દેનારા હો તો ચારેબાજુ રાજીપો છે.
આવો, આવો એમ કહીને ઉમળકાથી દોડી આવે,
એવા જ્યાં ઉતારા હો તો ચારેબાજુ રાજીપો છે.
બોજ બીજાનો ઉપાડીને રાજી થઈ પોતાનો સમજે,
એવા પણ સધિયારા હો તો ચારેબાજુ રાજીપો છે.
પાડોશીનું સુખ જોઈને બાજુવાળા સૌ હરખાતાં,
સુખો જ્યાં મજિયારા હો તો ચારેબાજુ રાજીપો છે
પાંપણથી હો નીતરતાં ને કોમળતાનો હો સરવાળો,
વ્હાલપના ફુવારા હો તો ચારેબાજુ રાજીપો છે.
– શિવજી રૂખડા
Filed under: અનામી - UNKNOWN, કવિતા, ગીત, શિવજી રૂખડા | Leave a comment »
Posted on ઓગસ્ટ 9, 2019 by Swati
એકધારી ફૂલની કેવી નજર છે.
એમ લાગે કે ગઝલનુંં એ જ ઘર છે.
શબ્દ બોલે તોય સંભળાશે નહી આ –
પાનખરની ભીતરે એવી અસર છે.
સાથ છોડીને તમે ચાલ્યા ગયા છો,
ત્યારથી મંઝિલ બધીયે બેખબર છે.
હુ મને શોધી ભલે થાકી ગયો છું,
એકધારી ચાલતી મારી સફર છે.
રાત પડતા જીવતી લાશો બને છે
ફૂટપાથો એમ લાગે કે કબર છે.
– કલ્પેશ સોલંકી “કલ્પ”
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: એકધારી ફૂલની કેવી નજર છે., એમ લાગે કે, કલ્પેશ સોલંકી "કલ્પ", ગઝલનુંં એ જ ઘર છે., શબ્દો ગમતા ગયા એમ ગઝલ સર્જાતી ગઇ | 4 Comments »
Posted on ઓક્ટોબર 26, 2015 by Swati
માધવના દેશમાં ના જાશો રાધાજી, માધવનો દેશ સાવ ખોટો.
વાંસળીની ફૂંક જરા અડકી ના અડકી
ત્યાં તૂટવાના સપનાનાં ફોરાં.
રાતે તો લીલુડા પાન તમે લથબથ,
સવારે સાવ જાને કોરાં.
કાંઠે તો વિદેહી વાર્તાની જેવો, એને શું પાણી-પરપોટો
માધવના દેશમાં ના જાશો રાધાજી, માધવનો દેશ સાવ ખોટો.
મોર જેવો મોર મૂકી પીંછામાં મોહ્યો
એવી તો એની પરખ છે.
શ્યામ રંગ ઢાંકવા પાછો પૂછે છે
પીતાંબર કેવું સરસ છે.
મથુરાનો મારગ કે ગોકુળિયું ગામ હો મલક ભલે ને હો મોટો
માધવના દેશમાં ના જાશો રાધાજી, માધવનો દેશ સાવ ખોટો.
– ધૂની માંડલિયા
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: કૃષ્ણ, ખોટો, ગઝલ, ગીત, ગુજરાતી ગઝલ, ગોકુળિયું, દેશમાં, ધૂની માંડલિયા, ન જાજો, પીંછા, પીતાંબર, ફૂંક, માધવના, રાધાજી, લથબથ, લીલુડા, વાંસળી, શ્યામ રંગ, dhuni mandaliya, Gazal, gokul, gujarati, gujarati gazal, gujarati poetry, kavita, krishna, maadhav, mathura, morpinchh, prem | Leave a comment »
Posted on માર્ચ 18, 2015 by Swati
એકબીજામાં વાદળ ભળે એ રીતે
કોઈ નજદીક આવે, મળે એ રીતે !
એ અહીંથી જઈને અહીં આવશે
એક રસ્તો જ પાછો વળે એ રીતે !
હોય નહીં સાવ પાસે છતાં હોય તે
સાદ પાડો અને સાંભળે એ રીતે !
જાણે હમણાં જ કાંઠાઓ તૂટી જશે
જળ સમંદર મહીં ઊછળે એ રીતે !
હું બળું છું અને તેય અંદર ફકત
એક કમરામાં દીવો બળે એ રીતે !
– ભરત વિંઝુડા
Filed under: અનામી - UNKNOWN, ભરત વિંઝુડા | 2 Comments »
Posted on મે 26, 2014 by Swati
કોક સવારે સૂરજ ઊગે તે પહેલા હું ઊગું ;
મનતરંગથી ફેલાતો બસ ક્યાંનો ક્યાં જઈ પૂગું.
કોઈ ન જાણે કિયા દેશનો વાસી ને કાંઆવ્યો,
ખભે ઝૂલતી ઝોળીમાં કેવું કેવું લઈ આવ્યો.
ખોવાયું તે ખોળું ને આ મન સદાયનું મૂંગું
કોક સવારે સૂરજ ઊગે તે પહેલા હું ઊગું.
અજાણતાંમાં ખીલ્યું’તું જે મહિમાવંતું સપનું,
ખરી પડ્યું ઓચિંતું મારે હતું ખૂબ એ ખપનું;
ભાળ ન પામે કોઈ ભીતરે ભર્યું કેટલું રૂંગું…
કોક સવારે સૂરજ ઊગે તે પહેલા હું ઊગું.
– હરિકૃષ્ણ પાઠક
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: "ગઝલ" એટલે..., આંસુ, ઊગે, એક, કોક સવારે, ક્યાંનો ક્યાં, ગઝલ, ગીત, ગુજરાતી ગઝલ, છે, ઝૂલતી, ઝોળી, ભીતરે, મનતરંગથી, મહિમાવંતુ, મારી, રૂંગું, સૂરજ, હરિકૃષ્ણ પાઠક, Gazal, gujarati, gujarati gazal, gujarati poem, gujarati poetry, gujarati shayri, harikrushna pathak, kavita, sahitya, shayri | 2 Comments »
Posted on જાન્યુઆરી 20, 2014 by Swati
ધાર્યા કરતા વહેલી થઈ ગઈ
જાત સદંતર મેલી થઈ ગઈ
મેં હસવાનું શીખી લીધું
દુનિયાને મુશ્કેલી થઈ ગઈ
ઘેંટા પાછળ ઘેંટા ચાલ્યા
સમજણ સાથે રેલી થઈ ગઈ
બે ફળિયાએ પ્રેમ કર્યો તો
વંડીમાંથી ડેલી થઈ ગઈ
દર્પણમાં એવું શું જોયું ?
ઝમકુ ડોશી ઘેલી થઈ ગઈ
– મિલિંદ ગઢવી (ગ.મિ.)
0.000000
0.000000
Filed under: અનામી - UNKNOWN, મિલિન્દ ગઢવી | 2 Comments »
Posted on ઓક્ટોબર 19, 2012 by Swati
તું કાળી ને કલ્યાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તું ચારે તે યુગમાં ગવાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયાતને પહેલાં તે યુગમાં જાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તું શંકર ઘેર પટરાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તું ભસ્માસુર હણનારી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તને બીજા તે યુગમાં જાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તું હરિશ્ચંદ્ર ઘરે પટરાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તું સત્યને કાજે વેચાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તને ત્રીજા તે યુગમાં જાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તું રામચંદ્ર ઘેર પટરાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તું રાવણકુળ હણનારી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તને ચોથા તે યુગમાં જાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તું પાંડવ ઘેર પટરાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તું કૌરવકુળ હણનારી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
તું કાળી ને કલ્યાણી રે મા, જ્યાં જોઉં ત્યાં જોગમાયા
વધુ ગરબા માણવા માટે અહી કિલક કરો
23.039574
72.566020
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: Gujarati Dandiya, Gujarati Garba, Tu to kali ne kalyani mori maa | Leave a comment »
Posted on જૂન 18, 2011 by Swati
ફૂલોએ આપઘાત કર્યો હોય પણ કદાચ,
આ શૂન્યતામાં શબ્દ સર્યો હોય પણ કદાચ.
અસ્તિત્વ મ્હેક મ્હેક ફરી થઈ રહ્યું તો છે,
કાંટો સમયનો પાછો ફર્યો હોય પણ કદાચ.
લાગે છે છિન્નભિન્ન થયો એટલે નહીં,
ધસમસતાં પૂર સામે તર્યો હોય પણ કદાચ.
કારણ વગર ભીતરથી ખળભળું છું આજકાલ,
કોઈએ અરીસો સામે ધર્યો હોય પણ કદાચ.
પરબીડિયું જે અંધકારમાં ડૂબી ગયું,
તડકો ગજબનો એમાં ભર્યો હોય પણ કદાચ.
‘સાહિલ’ નદીના કાંઠે વીત્યું જેનું આયખું,
એ શખ્સ રણના હાથે ઠર્યો હોય પણ કદાચ.
– ‘સાહિલ’
0.000000
0.000000
Filed under: અનામી - UNKNOWN | 5 Comments »
Posted on જૂન 9, 2011 by Swati
મિત્રો,
ગુજરાતી ગઝલની સફર જૂનની ૫ તારીખે ચાર વર્ષ પૂરા કરીને પાંચમા વર્ષમાં પગલા માંડી રહી છે, ઉપરાંત આજે ગુજરાતી ગઝલના મુલાકાતીઓની સંખ્યા પણ 5,80,700 નો આંકડો વટાવી ગઈ છે. ત્યારે આ ખુશી, આ આનંદ શ્રી રશીદ મીરની આ ગઝલના માધ્યમ દ્વારા આપ સૌની સાથે વહેંચવી ગમશે…
સાવ અજાણી ભાષા જેવું, હું પણ બોલું તું પણ બોલ,
ભેદભરમના તાણાવાણા, હું પણ ખોલું તું પણ ખોલ.
ક્યાંય નહીં અવચેતન જેવું, વિસરાતા ચાલ્યા ઓસાણ,
ઢોલ બજે અનહદના ભીતર, હું પણ ડોલું તું પણ ડોલ.
પ્રીત પછીનો પહેલો અવસર ઘેનભરી પાંપણ પર બેઠું,
આજ સખી મોંહે ઘૂંઘટ કે પટ, હું પણ ખોલું તું પણ ખોલ.
સાવ લગોલગ ભવના માથે વણબોલ્યાનો અધમણ ભાર,
હૈયા સોતું અમૃત ગળતું, હું પણ ઘોળું તું પણ ઘોળ.
મન મરકટની ગતિ ન્યારી, વણ પ્રીછ્યું પ્રીછે કૈં વાર,
પલમેં માશા, પલમેં તોલા, હું પણ તોલું તું પણ તોલ.
શબ્દોના વૈભવની આડે, અર્થોના બોદા રણકાર,
ચેત મછંદર ગોરખ આયા, હું પણ પોલું તું પણ પોલ.
0.000000
0.000000
Filed under: અનામી - UNKNOWN, સમાચાર | 8 Comments »
Posted on જાન્યુઆરી 16, 2011 by Swati
છો વેદ વાંચનારાને માનહાનિ લાગે
પ્રસ્વેદ પાડનારા અમને તો જ્ઞાની લાગે
મન સાફ હોય ત્યારે દુનિયા મજાની લાગે
આનન્દ ઉચ્ચ લાગે પીડા મજાની લાગે
પોણા છ ફૂટની કાયા નહિંતર તો નાની લાગે
પડછાયા લઈ ફરો તો તંગી જગાની લાગે
બાળકને આખી દુનિયા બસ એકલાની લાગે
ખોટું છે એ સમજતાં એક જિંદગાની લાગે
ક્યારેક ચાલી ચાલી તારા સુધી ન પહોંચું
ક્યારેક ઠોકરો પણ તારી નિશાની લાગે
– રઈશ મનીયાર
Filed under: અનામી - UNKNOWN, ગઝલ, રઈશ મનીયાર | Tagged: ઉચ્ચ, કાયા, ગઝલ, ગુજરાતી ગઝલ, જિંદગાની, જ્ઞાની, ઠોકરો, તંગી, નહિતર, નિશાની, પાડનારા, પીડા, પ્રસ્વેદ, મજાની, મન સાફ, માનહાનિ, રઈશ મણીયાર, રઈશ મનીઆર, વાંચનારા, વેદ, Gazal, raeesh maniaar, www.gujaratigazal.com | 8 Comments »
Posted on ઓક્ટોબર 6, 2010 by Manthan Bhavsar
આનંદની ઉજવણી ફરી એકવાર…. ૩ જી ઓગસ્ટ… ૪૭૭ પોસ્ટ્સ… અને ૪,૦૦,૦૦૦ મુલાકાતીઓ… મિત્રો, આટલો બહોળો સાથ આપવા બદલ ખૂબ ખૂબ આભાર… ગરવી ગુજરાતી ભાષાના ગર્વીલા પ્રેમી તરીકે આપનું આ બ્લોગ પર હમેશા સ્વાગત છે… અને હજી તો કૈં કેટલીયે રચનાઓને આપ સુધી પહોંચાડવી છે… મને ગમે છે એને તમારી સાથે વહેંચવું છે… મળતા રહીશું ગુજરાતી ગઝલના આ મજાના પ્લેટફોર્મ પર…
23.039574
72.566020
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: gujarati gazal, Gujarati language, gujarati poem, gujarati poetry, gujarati shayri, India | 2 Comments »
Posted on માર્ચ 25, 2010 by Manthan Bhavsar
એક છોકરો એન્જીનીઅર થઈ ગયો…
ગઈકાલે બલદેવની ચા પીતો છોકરો
હવે કોફી પીતો થઈ ગયો…
ગઈકાલનો જીન્સ – ટી શર્ટ પહેરતો છોકરો
આજે ફોર્મલ્સ પહેરતો થઈ ગયો…
ગઈકાલનો છોકરી પાછળ ભાગતો છોકરો
આજે કસ્ટમર પાછળ દોડતો થઈ ગયો…
રોજ કોલેજની કેન્ટીનમાં જલસાથી ખાતો છોકરો
પથેટિક(Pathetic) ટીફીન ખાતો થઈ ગયો…
ગઈકાલનો હોન્ડા પર ફરતો છોકરો
આજે ટ્રેનમાં અપડાઉન કરતો થઈ ગયો….
અને તો પણ લોકો કે છે કે-
“વાહ તમારો દીકરો તો એન્જીનીઅર થઈ ગયો…!”
– અનામી – UNKNOWN
સ્ત્રોત : ફોરવર્ડ મેલ
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: “વાહ તમારો દીકરો તો એન્જીનીઅર થઈ ગયો...!”, એક છોકરો એન્જીનીઅર થઈ ગયો..., ગઈકાલે બલદેવની ચા પીતો છોકરો હવે કોફી પીતો થઈ ગયો... ગઈકાલનો જીન્સ – ટી શર્ટ પ | 23 Comments »
Posted on માર્ચ 9, 2010 by Manthan Bhavsar
તમે સાંજે મળો તો મને એકલા મળો
કે મારા દિવસ આખાને વળે હાશ :
આવનારી રાતના ઝુમ્મરમાં સળગે નહીં
ઉન્હા ઉજાગરાની પ્યાસ.
આંખો મીંચાય, પછી શમણું ઊગે
એ તો નીંદરમાં બાવળની શૂળ;
ઝાંઝવાની જીવલેણ નદીયું પર બાંધો નહીં
વાયદાના ભાંગેલા પુલ :
એવી તે વાવી કઇ જીવતરમાં ભૂલ
કે તમે મળવામાં આટલા ઉદાસ !
ધોધમાર તડકો કંઇ આછો થયો
અને સાંજની હવા તે બહાવરી;
કાળીકાળી વાદળી ખુલ્લા આકાશમાં
વરસી નહીં કે નહીં આછરી
આદરેલી વાત તમે અધવચ્ચે આંતરી
ને શબ્દોના ટૂંપાયા શ્વાસ !
– જગદીશ જોષી
ફરમાઇશ કરનાર : કીર્તન
સૌજન્ય : મિતિક્ષા.કોમ
Filed under: અનામી - UNKNOWN, જગદીશ જોષી | Tagged: જગદીશ જોષી, તમે સાંજે મળો તો મને એકલા મળો કે મારા દિવસ આખાને વળે હાશ : આવનારી રાતના ઝુમ્મર, પછી શમણું ઊગે એ તો નીંદરમાં બાવળની શૂળ; ઝાંઝવાની જીવલેણ નદીયું પર બાંધો નહીં, ફરમાઇશ કરનાર | 5 Comments »
Posted on ફેબ્રુવારી 24, 2010 by Swati
સાંભળું તારો સૂર,
સાંવરિયા, એટલો રહેજે દૂર !
ગોપી ને ગોપની વચ્ચે સજોડલે
ભલે તું રાસ ના ખેલે.
વનને વિજન તું મારે અંબોડલે
ભલે કદંબ ના મેલે ;
તારી તે મોરલીને સૂર,
સાંવરિયા, મેં તો મેલ્યું છે મારું ઉર !
સૂરની સંગાથ મારા સમણાનો સાર
ને સઘળો સંસાર મેં તો બાંધ્યો.
એમાં તો મુજને આ જગથીયે પાર
રે એવો કો સૂરલોક લાધ્યો ;
હવે જાશે મથુરાપુર ?
સાંવરિયા, થાશે તું કંસથીયે ક્રૂર ?
– નિરંજન ભગત
Filed under: અનામી - UNKNOWN, નિરંજન ભગત | Tagged: અંબોડલે, ઉર, એટલો, છે, જાશે, તારી, તું કંસથીયે ક્રૂર, તું મારે, તે, થાશે, દૂર, નિરંજન ભગત, મથુરાપુર, મારું, મેં તો મેલ્યું, મોરલીને, રહેજે, લાધ્યો, વનને, વિજન, સાંભળું તારો સૂર, સાંવરિયા, સૂરલોક, હવે | Leave a comment »
Posted on જાન્યુઆરી 10, 2009 by Manthan Bhavsar
કોઇ જિંદગીની પળોને માણે છે,
કોઇ શ્વાસ પોતાનો ગણે છે,
કોઇ ખ્વાબને ઊંચે પહોંચાડે છે,
કોઇને ખ્વાબ ઊંચેથી પછાડે છે,
કોઇ ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડે છે,
કોઇ અંદરથી તડપાય છે,
કોઇ દર્દથી હ્રદય અકળાવે છે,
કોઇ દર્દ હસીમાં છુપાવે છે,
કોઇ સુખેથી જિંદગી જીવે છે,
કોઇ દુઃખમાં દિવસ વિતાવે છે,
કોઇ તસવીરમાં જખમને રંગે છે,
કોઇ પંક્તિમાં જખમ રેલાવે છે,
કોઇ વારતામાં જખમ વર્ણવે છે,
કોઇ ગઝલને જખ્મી બનાવે છે,
હેમાંગિની ચૌધરી
Filed under: અનામી - UNKNOWN | 6 Comments »
Posted on જુલાઇ 24, 2007 by Manthan Bhavsar
સપનામાં તો બધા જીવે છે,
વસ્તવિકતમાં કોણ રહે છે ?
સંબંધ બાંધવા માટે વર્ષો વિતાવે,
પણ તોડતાં સમયે ક્યાં વિચારે છે!
બધાનો પ્રેમ તો બધા ચાહે છે,
પણ આપવામાં કોણ માને છે !
વાયદા કરવામાં તો બધા માહિર છે,
નિભાવવા માટે કોણ તૈયાર થાય છે !
વાતો થશે જીવવાની અને રીતોની,
પણ ખરેખર અહીં કોણ આવું જીવે છે!
આતો દેખાડાની દુનિયા છે,
સાચા પ્રેમની કોને જરૂર છે !
હું તો બધા માટે જીવાનો પ્રયત્ન કરું છું,
અહીં આવા મણસોની ક્યાંય જરૂર નથી !
-સર્વદમન
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: આ યાદ છે આપની કે, આંસુ, આરજુ....!!!, જીવન જીવતાં જઇએ સાથે, જીવન...!, તું કેમ છે ઉદાસ ???, દશા મારી, દિલ, દુઃખ, વાસ્તવિક્તા, સપનામાં તો બધા જીવે છ, સર્વ યાદોને ભૂલવાનો , હ્રદય, sahitya, survadaman | 2 Comments »
Posted on જુલાઇ 22, 2007 by Manthan Bhavsar
જીવન જીવતાં જઇએ સાથે,
પ્રેમ અને લગણી વધરતાં જઇએ.
બધાંને સાથે લેતાં જઇએ,
રહીગયા તેને સલામ કરતાં જઇએ.
દુઃખનાં વાદળા હટાવતાં જઇએ,
સુખનો દરીયો છલકાવતાં જઇએ.
જરમ-જરમ ખોટું લગડતાં જઇએ,
ધોધમાર પ્રેમ વરસાવતાં જઇએ.
અત્યારે મન ભરીને જીવી લઇએ,
મરણતો આવે ત્યારે વાત.
તને શું કહું એ ‘દમન’,
જીવતો જા બસ જીવતો જા.
-સર્વદમન
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: જીવન જીવતાં જઇએ સાથે, જીવન...!, મિત્ર...!!!, મિત્રતા, હ્રદય, sahitya, survadaman | Leave a comment »
Posted on જુલાઇ 17, 2007 by Manthan Bhavsar
સંબંધ વિશે શું કહું યાર !
અહીં ક્યાં બધા માટે એક
સરખું જીવાય છે…. !
કેમ જીવું અને કેમ સાંચવવા,
આમને આમ જીવન પસાર
થય જાય છે….
જેમા સાચું જીવવા નું
તો રહીં જ જાય છે….
તને કેમ સમજાવું ‘દમન’
સંબંધો એ તો ગુંથલી જેવા છે.
જેમાં ગુંથવાય જ જવું પડે ભાઇ !
ત્યારે તો મજબૂત થાય…
ગુંથાય ગયા અટલે કામ
પુરૂ પણ નથી થતું,
જતું કરવાની તૈયારી પણ
રાખવી પડે છે ભાઇ.. !
આવું ન થાય તો,
આપડાથી સારું તો પ્રાણી,
જીવે છે જે જતું કરીને જીવી તો
જાય છે….. !
-સર્વદમન
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: જીવન...!, સંબંધ વિશે શું કહું ય, survadaman | Leave a comment »
Posted on જુલાઇ 13, 2007 by Manthan Bhavsar
દરિયા ને મે જ્યારે જોયો,
મનમાં થયુ મણસ જેવો.
ક્યારેક તો ઍવો શાંત લગે !
જાણે આ દરિયો કે બીજુ કઈ.
પણ જ્યારે અમાસ કે પુનમ,
જીવના દુઃખ અને સુખ જેવો.
ઘુઘવાટા મારે જાણે અંદર કાંઇ,
માણસના મનનાં પ્રશ્ન જેવો.
ઉછળીને રેતી ને ભીંજાવે ઍમ,
જાણે માણસ મળે પ્રેમથી મણસને.
પણ થોડા સમય માટે જ મળે,
જેમ માણસ રહે માણસ સાથે.
અનેક રાઝ છુપાયેલા છે ‘દમન’,
જેવા માણનાં સંબંધ છે અવો.
-સર્વદમન
Filed under: અનામી - UNKNOWN | Tagged: "ગઝલ" એટલે..., survadaman | Leave a comment »