લાગણીની ટોચ પર પહોંચ્યા ને પરદો થઈ ગયો,
એક ગરવો સાથ પળમાં ઓર ગરવો થઈ ગયો.
વાતમાં નહિતર હતો ક્યાં કાંઈ પણ વક્કર છતાં,
આપને કીધા પછી હું સાવ હળવો થઈ ગયો.
છે બહુ અપરાધ સંગીત બોલવું અહીંયાં છતાં,
આપને જોયા અને મારાથી ટહુકો થઈ ગયો.
આંખથી સ્પર્શી જીવનના અશ્વ પર વહેતાં થયાં,
ને પછી પળવારમાં હું ખુદથી અળગો થઈ ગયો.
માનું છું ‘સાહિલ’ તણખલા જેવું છે અસ્તિત્વ પણ,
જ્યાં મળ્યાં બે-ત્રણ તણખલાં ત્યાં જ માળો થઈ ગયો.
Filed under: સાહિલ |
"ગુજરાતી ગઝલ™" 
આને “માળો” કહેવાય ભાઈ ભાઈ
nice
ghani saras rachana chhe
saral shabdo maa ,gazal ni anubhti
gazab bhav mayi chetani ni lahani
akhtya hoi chhe bhav shabdo thi
vahe chhe dhara gyan ni ek shruti
beautiful
Apni gazal vachi manma zabkaro thay gayo,
vatela divasono fari janmaro thay gayo.
Nice.
nice gazal