ભીંતો ભીજાય એય સ્હેવાતું જાય
પણ ભીનું ગગન કેમ લુછું ?
પાનીઓમાં ફૂટે છે ઝાંઝરિયા પ્હાડ
સખી ચાલું તો કેમ કરી ચાલું ?
મુઠ્ઠીમાં મ્હોરેલા ધુમ્મસિયા ઓરતા
મેલું મેલું ને ફરી ઝાલું.
પડછાયા આવીને પૂછ્યા કરે છે
એવું પાસે બેસો તો કાંક પૂછું…
બળબળતા સૂરજને આંગળી અડાડું
ને ઝરણું બનીને દડી જાય ;
હળવો એક સાદ સૂના ફળિયે દેતામાં બળ્યા
શ્વાસોના નામ પડી જાય.
અડતામાં ઓરમાયા લાગેલા આભલાને
શોષાતે કંઠ છેલ ચૂસું …..
– મધુકાન્ત ‘ કલ્પિત ’
Filed under: મધુકાન્ત ‘ કલ્પિત ’ | Tagged: પાસે બેસો તો કાંક પૂછું..., મધુકાન્ત ‘ કલ્પિત ’, gujarati gazal, gujarati poem, gujarati poetry, gujarati shayri, gujaratigazal.in | 2 Comments »
"ગુજરાતી ગઝલ™" 