ગગન સાથ લઈ ઊતરે એ ફરકતું,
વિહગપંખથી જે ખરી જાય પીંછું.
ફરકતું પડે ત્યારે ભૂરી હવામાં
ઝીણાં શિલ્પ કૈં કોતરી જાય પીંછું
હજી એમાં કલશોર ગૂંજે વિહગનો
સૂનું આંગણું આ ભરી જાય પીંછું
હૃદયમાં વસ્યા પંખીઓ બહાર આવે
કદી આંખમાં જો તરી જાય પીંછું
ગગનના અકળ શૂન્યમાં જઈ ડૂબે, જે
વિહગને ખર્યું સાંભરી જાય પીંછું
– મનોજ ખંડેરિયા
Filed under: મનોજ ખંડેરિયા | Tagged: ઊતરે, એ ફરકતું, કલશોર, ખર્યું, ગગન, જાય, જે ખરી, ત્યારે, પડે, પીંછું, બહાર, ભૂરી, મનોજ ખંડેરિયા, લઈ, વસ્યા પંખીઓ, વિહગપંખથી, સાંભરી, સાથ, સૂનું આંગણું, હવામાં, હૃદયમાં | 1 Comment »
"ગુજરાતી ગઝલ™" 