લંબચોરસ ઓરડામાં એક સમય ઘૂંટાય છે,
વક્ર રેખાઓ ક્ષણોની શ્વાસમાં છેદાય છે.
શક્યતાનું એક પણ વર્તુળ નથી પૂરું થતું,
હર ક્ષણે કંપાસની તીણી અણી ભોંકાય છે.
ચાલ, સંબંધોનું કોઈ કોણમાપક શોધીએ,
કે હૃદયને કેટલા અંશો સુધી છેદાય છે.
બે સમાંતર રેખની વચ્ચેનો હું અવકાશ છું,
શૂન્યતાની સાંકળો મારા વડે બંધાય છે.
આરઝૂના કાટખૂણે જિંદગી તૂટી પડે,
ને પછી એ મોતના બિંદુ સુધી લંબાય છે.
– નયન દેસાઈ
Filed under: નયન દેસાઈ | Tagged: અંશો, અણી, આરઝૂના, એ મોતના, એક, એક સમય, કંપાસની, કાટખૂણે, કે, કેટલા, ક્ષણોની, ઘૂંટાય છે, છેદાય, જિંદગી, તીણી, તૂટી, નથી, ને પછી, પડે, પણ, પૂરું થતું, બિંદુ, ભોંકાય, રેખાઓ, લંબચોરસ ઓરડામાં, લંબાય, વક્ર, વર્તુળ, શક્યતાનું, શ્વાસમાં, સુધી, હર ક્ષણે, હૃદયને | 3 Comments »
"ગુજરાતી ગઝલ™" 