ક્યાંથી હવાય પામી શકે પાર શબ્દનો
પ્હોળો છે આભ જેટલો વિસ્તાર શબ્દનો
વર્ષોથી હૈયું ઝંખતું અજવાળું મૌનનું
ઘેરી વળ્યો છે આંખને અંધાર શબ્દનો
વન વન નગર ને શેરીઓ ઘર કે દીવાલ સૌ
લઈને ઊભાં છે પાંગળો આધાર શબ્દનો
ભેગા મળીને સાત સૂરજ તપશે જે ઘડી
પીગળી બરફની જ્યમ જશે આકાર શબ્દનો
આંજો નયનમાં સાંજનું ભગવું ગગન હવે
શોભે ન આજ આપણે શણગાર શબ્દનો
Filed under: મનોજ ખંડેરિયા | Tagged: આકાર, આજ આપણે, આધાર, ક્યાંથી, ગુજરાતી ગઝલ, પામી શકે પાર, પાર, મનોજ ખંડેરિયા, વિસ્તાર, શણગાર અંધાર, શણગાર શબ્દનો, શબ્દનો, શોભે ન, હવાય, gujarati gazal, GUJARATI GAZAL IN, manoj khandeiya, shabd no | Leave a comment »
"ગુજરાતી ગઝલ™" 