"ગુજરાતી ગઝલ™"

ગગન સાથ લઈ ઊતરે એ ફરકતું,
વિહગપંખથી જે ખરી જાય પીંછું.

ફરકતું પડે ત્યારે ભૂરી હવામાં
ઝીણાં શિલ્પ કૈં કોતરી જાય પીંછું

હજી એમાં કલશોર ગૂંજે વિહગનો
સૂનું આંગણું આ ભરી જાય પીંછું

હૃદયમાં વસ્યા પંખીઓ બહાર આવે
કદી આંખમાં જો તરી જાય પીંછું

ગગનના અકળ શૂન્યમાં જઈ ડૂબે, જે
વિહગને ખર્યું સાંભરી જાય પીંછું

– મનોજ ખંડેરિયા

Filed under: મનોજ ખંડેરિયા | Tagged: ઊતરે, એ ફરકતું, કલશોર, ખર્યું, ગગન, જાય, જે ખરી, ત્યારે, પડે, પીંછું, બહાર, ભૂરી, મનોજ ખંડેરિયા, લઈ, વસ્યા પંખીઓ, વિહગપંખથી, સાંભરી, સાથ, સૂનું આંગણું, હવામાં, હૃદયમાં | 1 Comment »

એ જી ફાગણ આવ્યો ફાંકડો, કોઈ ફાગણ લ્યો,
એનો વાંકડિયો છે લાંક રે કોઈ ફાગણ લ્યો..

એ જી આંબાની મ્હોરી મંજરી, કોઈ ફાગણ લ્યો,
એવા સરવર સોહે કંજ રે, કોઈ ફાગણ લ્યો…

એ જી દરિયા દિલનો વાયરો, કોઈ ફાગણ લ્યો,
એ તો અલમલ અડકી જાય રે, કોઈ ફાગણ લ્યો…

એ જી જુગલ વાંસળી વાજતી, કોઈ ફાગણ લ્યો,
એને નહીં મલાજો લાજ રે, કોઈ ફાગણ લ્યો…

એ જી દિન કપરો કાંઈ તાપનો, કોઈ ફાગણ લ્યો,
એની રાત ઢળે રળિયાત રે, કોઈ ફાગણ લ્યો…

એ જી ઊડે કસુંબો આંખમાં, કોઈ ફાગણ લ્યો,
એને વન પોપટની પાંખ રે, કોઈ ફાગણ લ્યો…

એ જી ગગન ગુલાબી વાદળાં, કોઈ ફાગણ લ્યો,
જોબનિયું કરતું સાદ રે, કોઈ ફાગણ લ્યો…

એ જી ફાગણ આવ્યો ફાંકડો, કોઈ ફાગણ લ્યો,
એનો વાંકડિયો છે લાંક રે, કોઈ ફાગણ લ્યો…

– રાજેન્દ્ર શાહ

Filed under: રાજેન્દ્ર શાહ | Tagged: અડકી, અલમલ, આંખમાં, આંબાની, આવ્યો, ઊડે, એ જી, એ તો, એનો વાંકડિયો છે લાંક, કંજ, કરતું, કસુંબો, કાંઈ, કોઈ ફાગણ લ્યો, ગગન ગુલાબી, જાય રે, જુગલ વાંસળી, જોબનિયું, ઢળે, તાપનો, દરિયા દિલનો, દિન કપરો, નહીં મલાજો, પાંખ, ફાંકડો, ફાગણ, મંજરી, મ્હોરી, રળિયાત, રાત, લાજ રે, વન પોપટની, વાજતી, વાદળાં, વાયરો, સરવર સોહે, સાદ રે | 1 Comment »

વસંતના આગમનને વધામણા… આ કાવ્ય સાથે હવે પછી થોડા વસંતગીતો અહીં માણીશું…

રૂડો જુઓ આ ઋતુરાજ આવ્યો,
મુકામ તેણ્યે વનમાં જમાવ્યો;
તરૂવરોએ શણગાર કીધો,
જાણે વસંતે શિરપાવ દીધો…

જુનાં જુનાં પત્ર ગયાં ખરીને,
શોભે તરૂ પત્ર નવાં ધરીને;
જાણે નવાં વસ્ત્ર ધર્યા ઉજાળી,
સમીપમાં લગ્નસરા નિહાળી…

આંબે જુઓ મોર અપાર આવ્યો,
જાણે ખજાનો ભરિ મ્હોર લાવ્યો;
જો કોકિલા ગાન રૂડું કરે છે,
વસંતના શું જશ ઉચ્ચરે છે…

બોલે કોકિલ મીઠું એક જ્યારે,
વાદે બીજા એથિ મીઠું ઉચારે,
વિવાદ જાણે કવિયો કરે છે;
વખાણ લેવા સ્પરધા ધરે છે….

ચોપાનિયાં પુસ્તક જો પ્રકાસે
ભલું જ તેથી નૃપરાજ્ય ભાસે
તથા તરૂ શોભિત પુષ્પ ભારે
તો કેમ આંબા નહીં પુષ્પ તારે…

સુશોભિતો થા હરિને પ્રતાપે,
પ્રભુ તને ઉત્તમ પુષ્પ આપે;
સ્તુતી કરી માગ્ય પ્રભૂ સમીપે,
સુપુષ્પથી સુંદર દેહ દીપે….

(ઉપજાતિ વૃત્ત)

– કવિ દલપતરામ (જન્મ ૨૧-૦૮-૧૮૨૦ મૃત્યુ ૨૫-૦૩-૧૮૯૮ )

Filed under: દલપતરામ | Tagged: અપાર, આ ઋતુરાજ, આંબે જુઓ, આવ્યો, ઉચારે, ઉજાળી, એક જ્યારે, એથિ, કરે છે, કવિયો, કીધો, કોકિલ, જમાવ્યો, જાણે, જુઓ, તરૂ, તરૂવરોએ, તેણ્યે, દીધોજુનાં જુનાં પત્ર ગયાં ખરીને, ધરીને, ધરે છે, ધર્યા, નવાં, નિહાળી, પત્ર, બોલે, મીઠું, મુકામ, મોર, રૂડો, લગ્નસરા, લેવા, વખાણ, વનમાં, વસંતે, વસ્ત્ર, વાદે બીજા, વિવાદ, શણગાર, શિરપાવ, શોભે, સમીપમાં, સ્પરધા | Leave a comment »

અસલના ઉતારા છે મારી ગઝલમાં,
કે મોઘમ ઇશારા છે મારી ગઝલમાં.

રૂપાળાં તિખારા છે મારી ગઝલમાં,
સળગતા સિતારા છે મારી ગઝલમાં

સહારે સહારા છે મારી ગઝલમાં,
કિનારે કિનારા છે મારી ગઝલમાં.

નથી હોતું ઓસડ કહ્યું કોણે મીઠું ?
ઘણા બોલ પ્યારા છે મારી ગઝલમાં.

નથી દર્શ એનાં થયાં જિંદગીને ,
પ્રસંગો કુંવારા છે મારી ગઝલમાં.

જીવનમાં હલાહલ ભળ્યું છે પરંતુ,
અમીના ફુવારા છે મારી ગઝલમાં.

વિસંવાદ તારો નથી એમાં, દુનિયા !
ફકત ભાઈચારા છે મારી ગઝલમાં.

જગતને કરી દે ગમે ત્યારે જાગૃત ,
કલંદરના નારા છે મારી ગઝલમાં.

રહ્યો છું ભલે ઘૂમી બેહોશ ‘ગાફિલ’,
છૂપા હોશ મારા છે મારી ગઝલમાં.

– મનુભાઈ ત્રિવેદી (‘ગાફિલ’ અને ‘સરોદ’)

Filed under: મનુભાઈ ત્રિવેદી ('ગાફિલ' 'સરોદ') | Tagged: 'ગાફિલ', અસલના, ઇશારા, ઉતારા, એનાં થયાં, એમાં, ઓસડ, કહ્યું, કે નથી, કોણે મીઠું, ગઝલમાં, ઘણા બોલ, ઘૂમી, છું ભલે, છૂપા હોશ, જિંદગીને, તારો નથી, દર્શ, દુનિયા, નથી હોતું, પ્યારા, પ્રસંગો કુંવારા છે, ફકત રહ્યો, બેહોશ, ભાઈચારા, મારા છે, મારી, મારી ગઝલમાં, મોઘમ, રૂપાળાં તિખારા, વિસંવાદ, સળગતા, સિતારા | 4 Comments »

ગુજરાતી ભાષાના મૂર્ધન્ય કવિ શ્રી રાજેન્દ્ર શાહે ગઈકાલે તા. ૩ જાન્યુઆરી ૨૦૧૦ ના રોજ આપણી વચ્ચેથી ચિર વિદાય લીધી. એમની એક રચના જેમાં કવિએ માનવમનની અનંત દોડ અને લક્ષ્ય ન મળવાની વેદનાને વર્ણવી છે…

હજાર હજાર ઊંટની કાંધ સમું વિસ્તરેલું રણ,
શેની શોધમાં નીકળ્યો છું હું ?
પાછળ મૂકેલું મારું છેલ્લું પગલુંય ભૂંસી નાખે છે કોઈક.
અહીં ક્યાંય કેડી નથી,
સીમ નથી,
દિશા નથી,
બાધા નથી ને
ક્યાંય કોઈનું ચિહ્ન નથી.

કંઈક શોધું છું.
શોધું છું કેડી ?
સીમ ? દિશા? બાધા?
કોઈ અવશેષ ?
ખબર નથી મને.
સાવ ખુલ્લામાં જાણે ખોવાઈ ગયો છું.
સામેના વેળુઢગની પેલી પારથી આવે છે લીલું હાસ્ય,
બેની વચ્ચેનું અંતર ઘટતાં
સમયના પ્રલંબ અંતરાયની ઓળખ થાય છે,
ત્યાં છે હાથેક ઊંડો એક વોકળો,
પડખે લીલે પંખ ઊભું છે તમાલ,
નાની નજરમાં બધુંય સમાઈ જાય છે.
એની આ બાજુ ઉઘડેલા મૂળની વચ્ચે જણાય છે શ્વેત રુંડ ;
એને જ હું શોધતો હતો,
લીલાં હાસ્યના ઉગમનું આદિ કારણ.

– રાજેન્દ્ર શાહ

Filed under: રાજેન્દ્ર શાહ | Tagged: અંતરાયની ઓળખ, આદિ કારણ, આવે છે, ઉગમનું, ઊંટની, ઊંડો એક, એની, ઓળખ, કાંધ, કેડી નથી, કોઈનું ચિહ્ન, ક્યાંય, ક્યાંય કોઈનું ચિહ્ન, ખબર નથી, ખોવાઈ ગયો છું, છે, જાણે, ત્યાં છે, થાય છે, નથી, નીકળ્યો છું, પેલી પારથી, પ્રલંબ, બાજુ ઉઘડેલા, મને, મૂળની, રણ, લીલાં, લીલું હાસ્ય, વચ્ચે જણાય, વિસ્તરેલું, વેળુઢગની, વોકળો, શેની શોધમાં, શ્વેત રુંડ, સમયના, સમું, સામેના, સાવ ખુલ્લામાં, હજાર, હાથેક, હાસ્યના | 1 Comment »

ઊઠતી બજારે હાટ હવે કેટલો વખત ?
વહેવારના ઉચાટ હવે કેટલો વખત ?

કાનાએ કાંકરી લીધી છે હાથમાં ,
અકબંધ રહેશે માટ હવે કેટલો વખત ?

પગરણ થઈ ચૂક્યાં છે હવે પાનખર તણાં ;
ફૂલડાંઓ ફાટ ફાટ હવે કેટલો વખત ?

સંધ્યા ઉષા જલાવી રહી છે હવે ચિતા ;
ટકવાનાં આટકાટ હવે કેટલો વખત ?

જયારે હવેલી સાવ ધરાશાયી થઈ રહી ,
ત્યારે ખટૂકશે ખાટ હવે કેટલો વખત ?

ખૂટી રહ્યું દિવેલ ને કજળી રહી છે વાટ ;
જ્યોતિ ઝગવશે પાટ હવે કેટલો વખત ?

‘ગાફિલ’, તમારો ઘાટ ઘડાવાની છે ઘડી ;
ઘડશો ઘણેરા ઘાટ હવે કેટલો વખત ?

– મનુભાઈ ત્રિવેદી (‘ગાફિલ’ અને ‘સરોદ’)

Filed under: મનુભાઈ ત્રિવેદી ('ગાફિલ' 'સરોદ') | Tagged: 'ગાફિલ', આટકાટ, ઉચાટ, ઉષા, ઊઠતી બજારે, કાંકરી, કાનાએ, કેટલો વખત?, ખટૂકશે, ખાટ, ખૂટી રહ્યું, ઘડશો, ઘણેરા, ઘાટ, ઘાટ ઘડાવાની, છે, છે ઘડી, જયારે, જલાવી, જ્યોતિ, ઝગવશે, ટકવાનાં, તણાં અકબંધ, તમારો, ત્યારે, થઈ ચૂક્યાં, થઈ રહી, દિવેલ, ધરાશાયી, ને કજળી રહી છે, પગરણ, પાટ, પાનખર, ફાટ ફાટ, ફૂલડાંઓ, માટ, રહી છે, રહેશે, લીધી છે, વહેવારના, વાટ, સંધ્યા, સાવ, હવે ચિતા, હવેલી, હાટ હવે, હાથમાં | 1 Comment »

ફૂલ ઝરંતો હાથ લઈને, ઝાકળ જેવી જાત લઈને,
સૂરજની એક વાત લઈને મારે તમને મળવું છે !
સાંજ ઢળ્યા-ની ‘હાશ’ લઈને, ઝલમલતો અજવાસ લઈને,
કોરાં સપના સાત લઈને મારે તમને મળવું છે.

તમે કદાચિત ભૂલી ગયા છો, કદી આપણે કાગળ ઉપર,
ચિતર્યું’તું જળ ખળખળ વહેતું, ને તરતી મૂકી’તી હોડી;
સ્થિર ઊભેલી તે હોડીને તરતી કરવા, સરસર સરવા,
ઝરમર ઝરમર સાદ લઈને મારે તમને મળવું છે.

ખોજ તમારી કરતાં કરતાં થાક્યો છું હું, પાક્યો છું હું,
પગમાંથી પગલું થઈ જઈને વિખરાયો કે વ્યાપ્યો છું હું;
જ્યાં અટવાયો જ્યાં રઘવાયો, તે સઘળા મારગ ને
મારગનો એ સઘળો થાક લઈને મારે તમને મળવું છે.

ક્યારેક તો ‘હું’ને છોડી દો, ભીતરની ભીંતો તોડી દો,
બંધ કમાડ જરા ખોલી દો, એકવાર તો ‘હા’ બોલી દો;
‘હા’ બોલો તો હાથમાં થોડા ચાંદલીયા ને તારલીયાની
ઝગમગતી સોગાત લઈને મારે તમને મળવું છે.

– રિષભ મહેતા

રિષભભાઈની રચનાઓ હવેથી અહીં રેગ્યુલરલી માણવા મળશે
http://rishabhmehta.wordpress.com સાભાર…http://urmisaagar.com/saagar/?p=3822

Filed under: રિષભ મહેતા | Tagged: ‘હાશ’ લઈને, અજવાસ, ઉપર, એક વાત, એકવાર, કદાચિત, કદી આપણે, કાગળ, કોરાં સપના, ખળખળ વહેતું, જરા ખોલી દો, જળ બંધ કમાડ, ઝરમર, ઝલમલતો, ઝાકળ જેવી, તમને મળવું છે !હાથ લઈને, તમે ચિતર્યું’તું, તો ‘હા’ બોલી, થઈ જઈને, દો, પગમાંથી, પગલું, ફૂલ ઝરંતો, ભૂલી ગયા છો, મારે, મૂકી’તી હોડી, લઈને, વિખરાયો, વ્યાપ્યો છું હું, સાંજ ઢળ્યા-ની, સાત, સાદ ને તરતી, સૂરજની | 1 Comment »

ઊપડતી જીભ અટકે છે, હૃદય પર ભાર લાગે છે,
પ્રણયની વાત છે, કહેવામાં થોડી વાર લાગે છે

ઘણા વર્ષો થયાં, હું આ શહેરમાં હૂંફ શોધું છું
અહીં જેને મળુ છું, સાવ ઠંડોગાર લાગે છે

ફડક ડૂબી જવાની મનમાં પેસી જાય છે ત્યારે
તણખલું એક પણ દેખાય તો આધાર લાગે છે

ટકોરા મારવા દે, શક્ય છે એનું ઉઘડવું પણ
તું જેને ભીંત સમજ્યો છે, મને એ દ્વાર લાગે છે

સૂરજ સાથે મિલાવી આંખ એની આ અસર થઈ છે
બીજે ક્યાંયે નજર નાખું છું, બસ અંધાર લાગે છે

નયનમાં અશ્રુ આવે છે તો એ વાતે હસી લઉં છું
ચલો ક્યારેક તો આ આંખ પાણીદાર લાગે છે!

– હેમંત પૂણેકર

(સાભાર – http://hemkavyo.wordpress.com/2008/09/20/upadati_jibh_atke_chhe/)

Filed under: હેમંત પૂણેકર | Tagged: આ, આ અસર થઈ, આંખ એની, આંખ પાણીદાર, ઊપડતી, કહેવામાં, ઘણા, છે, જવાની, જવાની મનમાં, જાય, જીભ અટકે, ટકોરા મારવા દે, ડૂબી, તું જેને ભીંત સમજ્યો છે, ત્યારેપર, થયાં, થોડી વાર, પણતણખલું એક પણ, પેસી, પેસી જાયએનું ઉઘડવું, પ્રણયની, ફડક, ફડક ડૂબી, ભાર, મનમાં, મને એ દ્વાર લાગે છે, લાગે, વર્ષો, વાત છે, શક્ય છે, શહેરમાં, શોધું છું, સાથે મિલાવી, સૂરજ, હું, હૂંફ, હૃદય, હેમંત પૂણેકર | 3 Comments »

સખી મને તેં સરોવર કહ્યો એ ઘટનાને
હું મારાં ગીતકમળથી લે ચાલ, શણગારું.

હવે હું પીળી પડેલી છબીની જેવો છું
તને ગમે તો પ્રણયની દીવાલ શણગારું.

આ મારા હાથમાં ખાલીપણાંના ફૂલો છે
કહે તો આપણો આ આજમ્હાલ શણગારું.

હવે વસંત કે ફૂલની પ્રતીક્ષા કોણ કરે ?
હું મારા વ્હાલથી તારું વ્હાલ શણગારું.

તને આ જિંદગી જેવો જવાબ આપીને
નજીકથી તેં કરેલો સવાલ શણગારું .

– રમેશ પારેખ

Filed under: રમેશ પારેખ | Tagged: આજમ્હાલ, ગમે તો, ગીતકમળથી, જિંદગી જેવો જવાબ, જેવો, તારું વ્હાલ, તેં, નજીકથી તેં કરેલો સવાલ, પીળી પડેલી છબીની, પ્રણયની દીવાલ શણગારું, ફૂલો, મને, મારા વ્હાલથી, લે ચાલ, શણગારું, સખી, સરોવર કહ્યો એ ઘટનાને, હવે, હાથમાં ખાલીપણાંના, હું મારાં | 3 Comments »

ઝુલ્ફમાં ભૂલી પડેલી આંગળી, તેં સાંભળ્યું ?
રાતભરનો થાક લઈ પાછી વળી, મેં સાંભળ્યું.

આંગળી ખંડેરનો હિસ્સો નથી, તેં સાંભળ્યું ?
છે હવે ગુલમહોરની કળી, મેં સાંભળ્યું.

ટેરવે ઘેઘુર સન્નાટો હતો, તેં સાંભળ્યું ?
દરબદર વાગે હવે ત્યાં વાંસળી, મેં સાંભળ્યું.

છે ઉઝરડા મખમલી આકાશમાં, તેં સાંભળ્યું ?
આ નખોનું નામ હિંસક વીજળી, મેં સાંભળ્યું.

સાવ બરછટ એ બધો વિસ્તાર છે, તેં સાંભળ્યું ?
એટલે જ ત્યાં સ્પર્શની લાશો ઢળી, મેં સાંભળ્યું.

આ અજાણ્યો દેશ માફક આવશે, તેં સાંભળ્યું ?
એક જાણીતી ગલી અહિંયા મળી, મેં સાંભળ્યું.

આપણું મળવું ગઝલ કહેવાય છે, તેં સાંભળ્યું ?
કાફિયા ઓઢી ફગાવી કામળી, મેં સાંભળ્યું.

– વિનોદ જોશી

Filed under: વિનોદ જોશી | Tagged: આંગળી, આપણું મળવું ગઝલ કહેવાય છે, ઉઝરડા, કાફિયા ઓઢી ફગાવી કામળી, ખંડેરનો, ગુલમહોરની કળી, ઘેઘુર, ઝુલ્ફમાં, ટેરવે, તેં સાંભળ્યું ?, ત્યાં વાંસળી, થાક, દરબદર, નથી, પડેલી, પાછી, બધો, બરછટ, ભૂલી, મખમલી આકાશમાં, રાતભરનો, લઈ, વળી, વાગે, વિનોદ જોશી, વિસ્તાર, સન્નાટો, હતો, હવે, હિંસક વીજળી, હિસ્સો | 2 Comments »

જગતના અંત-આદિ બેઉ શોધે છે શરણ મારું !
હવે શું જોઈએ મારે? જીવન મારું ! મરણ મારું !

અધૂરા સ્વપ્ન પેઠે કાં થયું પ્રગટીકરણ મારું ?
હશે કો અર્ધ-બીડી આંખડી કાજે સ્મરણ મારું !

અગર ના ડૂબતે ગ્લાનિ મહીં મજબૂર માનવતા !
કવિ રૂપે કદી ના થાત જગમાં અવતરણ મારું !

અણુથી અલ્પ માનીને ભલે આજે વગોવી લો !
નહીં સાંખી શકે બ્રહ્માંડ કાલે વિસ્તરણ મારું.

કહી દો સાફ ઇશ્વરને કે છંછેડે નહીં મુજને !
નહીં રાખે બનાવટનો ભરમ સ્પષ્ટીકરણ મારું .

કહો ધર્મીને સંભળાવે નહીં માયાની રામાયણ ,
નથી એ રામ કોઈમાં , કરી જાયે હરણ મારું.

રડું છું કેમ ભૂલો પર ? હસું છું કેમ ઝાકળ પર ?
ચમન-ઘેલા નહીં સમજે કદાપિ આચરણ મારું.

હું નામે ‘શૂન્ય’ છું ને ‘શૂન્ય’ રહેવાનો પરિણામે ,
ખસેડી તો જુઓ દ્રષ્ટિ ઉપરથી આવરણ મારું

– ‘શૂન્ય’ પાલનપુરી

Filed under: 'શૂન્ય' પાલનપુરી | Tagged: અંત-આદિ, અગર, અણુથી, અધૂરા, અલ્પ, આજે, કાં, ગ્લાનિ, છે, જગતના, જીવન...!, ડૂબતે, થયું, પેઠે, પ્રગટીકરણ, બેઉ, ભલે, મજબૂર, મરણ, મહીં, માનવતા, માનીને, મારું, મારે, વગોવી, શરણ, શોધે, સ્વપ્ન, હવે શું જોઈએ | 7 Comments »

લંબચોરસ ઓરડામાં એક સમય ઘૂંટાય છે,
વક્ર રેખાઓ ક્ષણોની શ્વાસમાં છેદાય છે.

શક્યતાનું એક પણ વર્તુળ નથી પૂરું થતું,
હર ક્ષણે કંપાસની તીણી અણી ભોંકાય છે.

ચાલ, સંબંધોનું કોઈ કોણમાપક શોધીએ,
કે હૃદયને કેટલા અંશો સુધી છેદાય છે.

બે સમાંતર રેખની વચ્ચેનો હું અવકાશ છું,
શૂન્યતાની સાંકળો મારા વડે બંધાય છે.

આરઝૂના કાટખૂણે જિંદગી તૂટી પડે,
ને પછી એ મોતના બિંદુ સુધી લંબાય છે.

– નયન દેસાઈ

Filed under: નયન દેસાઈ | Tagged: અંશો, અણી, આરઝૂના, એ મોતના, એક, એક સમય, કંપાસની, કાટખૂણે, કે, કેટલા, ક્ષણોની, ઘૂંટાય છે, છેદાય, જિંદગી, તીણી, તૂટી, નથી, ને પછી, પડે, પણ, પૂરું થતું, બિંદુ, ભોંકાય, રેખાઓ, લંબચોરસ ઓરડામાં, લંબાય, વક્ર, વર્તુળ, શક્યતાનું, શ્વાસમાં, સુધી, હર ક્ષણે, હૃદયને | 3 Comments »

અમારા કર મહીં છે જામ, તારે કર સુરાહી છે,
કોઈ શું જાણશે, કેવી અમારી બાદશાહી છે ?

ન એને સાથની પરવા ન એને રાહથી નિસ્બત
ન એને મનથીયે મસલત, કોઈ એવોય રાહી છે.

પવન કેરા સપાટે આઘી પાછી થઈ હશે કિંતુ,
દિશા ચૂકી નથી નૈયા સિતારાની ગવાહી છે.

ઘડો જે ઘાટ ઘડવો હોય તે, ગમતા બીબાં ઢાળો,
અમારી આગ છે તે આગ છે, કિંતુ પ્રવાહી છે.

તમારી દેન માનીને સ્વીકારી છે મળી એવી,
પૂછી જુઓ ને ખુદ અમ જિંદગીને કેવી ચાહી છે.

અમે તમ મ્હેરના વરસાદથી નાહ્યા છીએ એવા,
કે જેવી શ્રાવણી વરસાદથી આ સૃષ્ટિ નાહી છે.

ગમે ન્હૈ કેમ ‘ગાફિલ’ની ગઝલ હર એક હૈયાને?
કે એનો શેર એકેકો અલખનો ભાવવાહી છે.

– મનુભાઈ ત્રિવેદી (‘ગાફિલ’ અને ‘સરોદ’)

Filed under: મનુભાઈ ત્રિવેદી ('ગાફિલ' 'સરોદ') | Tagged: ‘ગાફિલ’, ‘સરોદ’, અમારા, કર, કેવી, કોઈ શું જાણશે, છે જામ, તમારી દેન, તારે કર, મનુભાઈ ત્રિવેદી, મહીં, માનીને, સુરાહી છે, સ્વીકારી છે મળી એવી | 4 Comments »

વાડ કૂદીને તડકો આયો :
હળવે ઝાકળ ઝૂલતા તૃણે સળવળી છલકાયો !
વાડ કૂદીને તડકો આયો.

પળમાં હવા જળમાં ભળી ઉરની જાણે પ્રીત,
આંખને ખૂણે ખૂણે ઝળક્યું ચાંદની સમું સ્મિત !

મનમાં કેવી ક્ષણ ઊગી ગઈ
ચકલી આખું આભ ચૂગી ગઈ !

જોઉં છું હું તો જોઈ રહું છું એકલો એકલવાયો,
હળવે ઝાકળ ઝૂલતા તૃણે સળવળે પડછાયો !
વાડ કૂદી જ્યાં તડકો આયો !

– યોસેફ મૅકવાન

Filed under: યોસેફ મૅકવાન | Tagged: આંખને, આખું, આભ, આયો, ઉરની, ઊગી, કૂદીને, કેવી, ક્ષણ, ખૂણે, ગઈ, ચકલી, ચાંદની, ચૂગી, છલકાયો, જળમાં, જાણે, ઝળક્યું, ઝાકળ, ઝૂલતા, તડકો, તૃણે, પળમાં, પ્રીત, ભળી, મનમાં, વાડ, સમું, સળવળી, સ્મિત, હળવે, હવા | 1 Comment »

ઝીણા ઝરમર વરસે મેહ,

ભીંજે મારી ચૂંદલડી:

એવો નીતરે કૌમારનો નેહ,

ભીંજે મારી ચૂંદલડી.

આજે ઝમે ને ઝરે ચન્દ્રીની ચન્દ્રિકા,

ભીંજે રસિક કોઈ બાલા રે;

ભીંજે સખી ભીંજે શરદ અલબેલડી,

ભીંજે મારા હૈયાની માળા;

હો ! ભીંજે મારી ચૂંદલડી.

વનમાં પપૈયો પેલો પિયુ પિયુ બોલે ,

ટહુકે મયૂર કેરી વીણા રે ;

ટમ ટમ ટમ ટમ વાદળી ટમકે ,

ટમકે મારા નાથનાં નેણાં ;

હો ! ભીંજે મારી ચૂંદલડી.

આનન્દકન્દ ડોલે સુંદરીના વૃંદ, ને

મીઠા મૃદંગ પડછન્દા રે:

મંદ મંદ હેરે મીટડી મયંકની

હેરો મારા મધુરસ ચંદા !

હે ! ભીંજે મારી ચૂંદલડી.

                  –  ન્હાનાલાલ

Filed under: ન્હાનાલાલ | Tagged: આજે, એવો, કૌમારનો, ચન્દ્રિકા, ઝમે, ઝરમર, ઝરે, ઝીણા, નીતરે, નેહ, ન્હાનાલાલ, ભીંજે મારી ચૂંદલડી, મેહ, વરસે | 1 Comment »