આપણી જુદાઈનું આ ભમ્મરિયું વ્હેણ
મને કોણ જાણે ક્યાંય જશે તાણી
ચંપાની ડાળ જેવું અહીંયાં નિત લીલુંછમ
ઝૂલવા છતાં ન કૂલ ઊગ્યું
ઝંખ્યાનો કેવડો તો કૉળ્યો ના કોઈ દિ’
ના એકેય વ્રત મારું પૂગ્યું
સુસવાતા દિવસોએ કાગળના જેવી આ
જાતને ક્યાં આજ મૂકી આણી
જળથી ભીનાશ બધી અળગી થઈ જાય
અહીં ચૈતરના તાપ પડ્યા એવા
અહલ્યાની જેમ મારી ઇચ્છા તો પથ્થર
આ જીવતરના શાપ કોને કે’વા
એકલી કદંબ હેઠ બેઠેલી સૂનંમૂન
ધેનુની આંખનું હું પાણી
– મનોજ ખંડેરિયા
Filed under: કવિતા, ગીત, મનોજ ખંડેરિયા | Tagged: આપણી જુદાઈનું આ ભમ્મરિયું વ્હેણ, ગઝલ, ગુજરાતી ગઝલ, ધેનુની આંખનું હું પાણી, મને કોણ જાણે ક્યાંય જશે તાણી, મનોજ ખંડેરિયા, gujarati gazal, gujarati poem, gujarati poetry, gujarati shayri, manoj khanderiya, sahitya, shayri |
"ગુજરાતી ગઝલ™" 
MANOJBHAI’S GHAZAL IS ALWAY WONDERFUL TO READ
Aabhar
shriman
kavi dad vise sambhadelu 6e.pan kavi dad ni kavita mare joiye 6e.jo male to gujrati gazal pr muki jan karva vinnati.