કૈ શૂન્યતાના થર ચડ્યા અંબરની આસપાસ
એકલતા કેવી વ્યાપી છે ઇશ્વરની આસપાસ
કૂદી પડે છે કાંટા ઉપરથી પ્રથમ, અને-
રઝળ્યા કરે પળો પછી ટાવરની આસપાસ
નીંદરની સાથ જીવ તો ઊડી ગયા પછી
સ્વપ્નોમાં શબ પડી રહ્યાં બિસ્તરની આસપાસ
એકમેકમાં દીવાલ ઘરોની મળી જશે
પહેરો સતત ભર્યા કરો ઉંબરની આસપાસ
હમણાં જ હું હતો ને અચાનક ગયો છું ક્યાં ?
રખડું છું શોધવા મને હું ઘરની આસપાસ.
– મનોજ ખંડેરિયા
Filed under: ગઝલ, મનોજ ખંડેરિયા |
"ગુજરાતી ગઝલ™" 
hi, uttam rachana mate shabd jade nahi . khoob umda gazal chhe.ketluk dard samayelu chhe.thanks……….
khoob saras.always love to read .
very nice
gazal manoj khanderia,
VERY NICE
the great gazalist ever made in gujarati literature.this gazal take us to imaginative world.
Nice,very good.
superb ! jane shabdo gunje chhe aaspas