થોડાં થોડાં દૂર તમને રાખવાનો કીમિયો,
હું કરું છું એમ તમને પામવાનો કીમિયો.
પાણી છું હું, પાત્રનો આકાર પણ હું લઈ શકું,
ને વળી ઘરમાં કરું ઘર માપવાનો કીમિયો.
શબ્દવિણ એ જે કહે એમાં સમર્પણ કર બધું,
તું ન કર સંકેતને આલેખવાનો કીમિયો.
આ તું જે લખ લખ કરે છે એ તો બીજું કંઈ નથી,
છાનાંછપનાં દર્દને વિસ્તારવાનો કીમિયો.
અંતમાં અશરફ ! મરણના રૂપમાં કરવો પડે,
શ્વાસના આભાસને ઓળંગવાનો કીમિયો.
– અશરફ ડબાવાલા
Filed under: અશરફ ડબાવાલા, કવિ/કવિયત્રી, ગુજરાતી શાયરી | Tagged: અશરફ ડબાવાલા, આકાર, આભાસને, આલેખવાનો, એ જે કહે, એમ તમને, એમાં, ઓળંગવાનો, કીમિયો, ઘર માપવાનો, છાનાંછપનાં, થોડાં થોડાં, દર્દને, દૂર તમને, પાત્રનો, પામવાનો, બીજું કંઈ નથી, મરણના, રાખવાનો, રૂપમાં, વિસ્તારવાનો, શબ્દવિણ, શ્વાસના, સંકેતને, સમર્પણ, હું કરું છું |
"ગુજરાતી ગઝલ™" 
sarasa shabdo, abhinadan
Nice One :)
MAN PRAFULIT KARYU
dr.h.m.desai