એણે કાટો કાઢીને મને દઈ દીધું ફૂલ
હું તો છાતીમાં સંઘરીને લાવી બુલબુલ…
પછી ઢોલિયે જરાક પડી આડી તો,
અરે ! અરે ! ટહુકાથી ફાટફાટ ચોળી,
ઓશીકે બાથ ભરી લીઘી તો,
ફરર દઈ ઊડી પતંગિયાની ટોળી;
મારે કંદોરે લળી પડી મોતીની ઝૂલ,
મેં તો શરમાતી ઓઢણીમાં સંતાડી ભૂલ.
હવે દીવો ઠારું? કે પછી દઈ દઉં કમાડ?
હું તો મૂંઝારે રેબઝેબ બેઠી,
આઘી વઈ જાઉં પછી ઓરી થઈ જાઉં
પછી પગલું માંડું તો પડું હેઠી!
હું તો પડછાયો પાથરીને કરતી ‘તી મૂલ,
કોઇ મારામાં ઓગળીને પરબારું ડૂલ…
– વિનોદ જોશી
Filed under: વિનોદ જોશી | Tagged: DARD, download gujarati gazal, download gujarati songs, DUKH, gujarati gazal, gujarati gazal vishwa, gujarati poem, gujarati Poetry world, gujarati shayari, kavita, poetry, vinod joshi |
"ગુજરાતી ગઝલ™" 
સુંદર મઝાનું ગીત
સાદ્યંત સુંદર રચના… તળપદી ભાષામાં અનૂઠી વાત…
અત્યંત સુંદર.
kharekhar vinod sir hu tamne pehle thi j vachto aavyo chu. i m a drama student. ane markand bhatt sir jode rehva thi mane vanchan no pan khub shokh che.