સાંજ જ્યારે સાંજ સ્થાપી જાય છે,
કોઇ ત્યારે યાદ આવી જાય છે.
રાત ઢળતા એક પડછાયો મળે,
એ પછી ચોમેર વ્યાપી જાય છે.
છુંદણાંમાં કોણ પીડા આપતું,
એ વિચારે દર્દ ભાગી જાય છે.
છાંટણાં વરસાદના સ્પર્શી જતાં,
રોમ સૌ ધરતીના જાગી જાય છે.
હું અહર્નિશ યાદનું છું તાપણું,
કોઇ આવી રોજ તાપી જાય છે.
રોજ હું વાવી રહી સંબંધને,
રોજ આવી કોણ કાપી જાય છે .
-પુષ્પા મહેતા.
Filed under: ગઝલ, ગુજરાતી શાયરી, પુષ્પા મહેતા (પારેખ) | Tagged: gujarati gazal |
"ગુજરાતી ગઝલ™" 
રોજ હું વાવી રહી સંબંધને,
રોજ આવી કોણ કાપી જાય છે .
hraday sparshi panktio..!
રાત ઢળતા એક પડછાયો મળે,
એ પછી ચોમેર વ્યાપી જાય છે.
beautiful…
nice
swati ji badhiya, masha allah kuchh to dum hai. bahot khub. bhav pan chhe. ane vedna pan.
‘ LUTI LO KAFALA KYA CHHE KOI REHGUJAR
HAVE TO DOSTO NA HATH PAN KHANJAR SUDHI JAY CHHE.
LIKHTE RAHO………BEST
PUSHPA JI
હું અહર્નિશ યાદનું છું તાપણું,
કોઇ આવી રોજ તાપી જાય છે
GANU SARU, SHABDO NATHI, MASA ALLAH. AAPKI KALAM ME TAKAT RAHE.
HAIKU
HRADAYE THAYO
PERALISIS HAVE
LAGANI KYA ?